Τέλος εποχής;

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Σελ. 2-3

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΩΝ

 

Σελ. 4

IN MEMORIAM

 

Σελ. 5-10

Στη μνήμη ενός μεγάλου Πάπα

 

 

Σελ. 11

Πότε έγιναν

καθολικοί οι κάτοικοι της Τήνου;

 

Σελ.12

Προσφορές για τα ΤΜ

Ο πάπας Ιωάννης-Παύλος ο Β’ (1978-2005) πέρασε στον Οίκο του επουράνιου Πατέρα και, βέβαια, στην ιστορία. Αυτές τις μέρες αναμένουμε την εκλογή του διαδόχου του, για τον οποίο ευχόμαστε κάθε καλό και φώτιση από το Πανάγιο Πνεύμα για να ποιμάνει τον Λαό του Θεού. Όπως ο κάθε άνθρωπος, έτσι και ο κάθε ποιμένας είναι ανεπανάληπτος.

Όλος ο κόσμος, συγκλονισμένος, παρακολούθησε σχεδόν σε άμεση μετάδοση, για πρώτη φορά στην ιστορία, τον θάνατο και την κηδεία του αείμνηστου πάπα. Πρωτοφανείς οι εκδηλώσεις αγάπης των πιστών, αλλά και άλλων ανθρώπων καλής θελήσεως, προς το πρόσωπο και το έργο του εκλιπόντος. Και όλοι εύχονται ένα άξιο διάδοχο. Αντίστοιχα άξιο ποιμένα, που με ανάλογη αγάπη να οδηγήσει το εμπιστευμένο σ’ αυτόν ποίμνιο προς την πορεία σωτηρίας, ως οφείλει.

Πολλοί κάνουν λόγο για «τέλος εποχής». Όντως, ο κάθε πάπας σημαδεύει με την παρουσία του την κάθε εποχή και καθοδηγεί το ποίμνιο ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε εποχής. Ήδη ζούμε σε ένα κόσμο διαφορετικό από εκείνον στον οποίο έζησε ο αείμνηστος πάπας και που συνέβαλε προσωπικά ο ίδιος περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο στη διαμόρφωσή του. Ο κόσμος και η Εκκλησία χρειάζονται σήμερα ένα ποιμένα που να μας καθοδηγήσει στη ιστορία της νέας εποχής που ο Θεός ετοιμάζει για τον λαό του.



Χώρα

v       Την Κυριακή 8 Μαρτίου, μέσα στο χαρούμενο πνεύμα της Αποκριάς, μια ομάδα ενοριτών επισκέφτηκαν με δώρα και πολλή χαρά το Γηροκομείο της Τήνου και γιόρτασαν μαζί με τους τροφίμους, με τραγούδια και χορό. Σε όλους χρόνια πολλά!

v       Το Σάββατο 12 Μαρτίου, στα πλαίσια της ενοριακής Θ. Λειτουργίας της Κυριακής, έλαβε το Μυστήριο του Βαπτίσματος η Μαρία-Ειρήνη Δελλατόλα, του Πέτρου και της Μαριάννας Σκλάβου. Ευχόμαστε στους γονείς να χαρούν μια μέρα μεγάλο το παιδί τους και μια καλή χριστιανή!

v       Την Κυριακή 20 Μαρτίου ο Αρχιεπίσκοπος επισκέφτηκε την ενορία μας και τέλεσε την ενοριακή Θ. Λειτουργία απευθύνοντας τον διδακτικό λόγο της Εκκλησίας για την Τεσσαρακοστή.

v       Το απόγευμα της 30 Μαρτίου τελέσαμε τον Δρόμο του Σταυρού στον Άγιο Αντώνιο και στη συνέχεια το ενοριακό Συμβούλιο πρόσφερε τη Θ. Λειτουργία στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου στη μνήμη του Στέφανου Δελλατόλα, ο οποίος την είχε πρόσφατα επισκευάσει με ίδια έξοδα.

v       Την Παρασκευή 8 Απριλίου, μετά την Ακολουθία του Στέκει Μάνα τα παιδιά της Ομάδας της Ιεραποστολής, φρόντισαν να προσφέρουν στους ενορίτες ένα κρύο δείπνο νηστείας, με σκοπό να ενδυναμώσουν το πνεύμα της ιεραποστολής που τα διακατέχει.

Καλλονή

v       Στις 18 Μαρτίου έγινε η πρώτη σύναξη της Τεσσαρακοστής στην οποία χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος μας Σεβ/τος π. Νικόλαος. Τελέσθηκε το Μέγα Απόδειπνο κατά το οποίο ο Σεβασμιότατος στην ομιλία του εξήγησε τη σημασία της Τεσσαρακοστής για την χριστιανική μας ζωή και σαν άμεση προετοιμασία για τον εορτασμό του Πασχαλινού Μυστηρίου. Η τελετή έληξε με την περιφορά του Εσταυρωμένου και της Εικόνας της Παναγίας της Πονεμένης.

v       Την Κυριακή 3 Απριλίου, στις 11.00 π,μ. έγινε η αγγελία του θανάτου του Πάπα Ιωάννου Παύλου του Β' με πένθιμες κωδωνοκρουσίες, ταυτόχρονα σε όλες τις ενορίες, καλώντας του πιστούς να προσευχηθούν. Η Θ. Λειτουργία προσφέρθηκε για την ανάπαυση της ψυχής του .

v       Στις 10 Απριλίου μετά τη θ. Λειτουργία, το ενοριακό Συμβούλιο κάλεσε τους οικοδόμους της ενορίας σε σύσκεψη για την ανάδειξη εργολάβου, προκειμένου να αρχίσουν οι εργασίες της εξωτερικής επισκευής του ενοριακού ναού.

Καρκάδος

Στις 26 Μαρτίου, τέλεσαν σε οικογενειακό κύκλο τον γάμο τους ο Ιωσήφ Αρμάος από την Αετοφωλιά και η Ραμπέλα Αρμάου από τον Καρκάδο. Στους νεόνυμφους ευχόμαστε κάθε ευτυχία, να δημιουργήσουν με τη βοήθεια του Θεού μια υποδειγματική χριστιανική οικογένεια.

Αγάπη

Στις 15 Μαρτίου απεβίωσε στην Αθήνα η Μαργαρίτα Δάγλα και την επομένη ετελέσθη η νεκρώσιμη ακολουθία στο ενοριακό μας κοιμητήριο. Όλη η ενοριακή κοινότητα προσευχήθηκε για την ανάπαυση της ψυχή της. 

Κρόκος

Στις 25 Μαρτίου εόρτασε η ενορία του Κρόκου. Την παραμονή το βράδυ ο εφημέριος, μαζί με τον π. Αντώνη και με την πολύτιμη βοήθεια του Γιώργου Παλαμάρη στο αρμόνιο, τέλεσε τον εσπερινό στον κατάμεστο ενοριακό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, από τους κατοίκους του χωριού, τους απόδημους κροκαδιανούς, αλλά και πολλούς φίλους και ανήμερα της Εορτής ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος π. Νικόλαος τέλεσε την πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Καρδιανή

v       Το Τριήμερο της Αποκρειάς (11,12,13 Μαρτίου) στα πλαίσια του έτους αφιερωμένου στην Αγ. Ευχαριστία, έγινε η Έκθεση του Αγ/του Μυστηρίου, Εσπερινός και προσκύνηση.

v       Στις 30 Μαρτίου ο Αρχιεπίσκοπος μας πραγματοποίησε την Ποιμαντορική επίσκεψη στην Ενορία μας.

Κάμπος

v       Στις 8 Απριλίου ο Αρχ/πος πραγματοποίησε την ποιμαντορική του επίσκεψη στην Ενορία της Αγ. Τριάδας.

v       Και στις 3 ενορίες του Κάμπου, Καρδιανής και Ταραμπάδου, τελούνται οι ακολουθίες του "Δρόμου του Σταυρού" και του "Στέκει η Μάννα" με κηρύγματα γύρω από το θέμα της Αγ. Ευχαριστίας.

v       Στον Άγιο Ρωμανό, δυστυχώς, ο εφημέριος δεν μπόρεσε ακόμα να τελέσει κάποια ακολουθία της Τεσσαρακοστής. Όμως, κάθε Κυριακή,  η μικρή κοινότητα, συγκεντρώνεται και τελεί την ακολουθία του "Δρόμου του Σταυρού".

v       Σε όλες τις ενορίες τελέσαμε μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Πάπα Ιωάννη Παύλου του 2ου.

Μυτιλήνη

v       Ο Εφημέριος, π. Αντώνης Φόνσος, επισκέφθηκε, μέσα στο Μάρτιο και Απρίλιο την Ενορία και τέλεσε την θεία Ευχαριστία.

v       Την ημέρα της αγγελίας του θανάτου του Πάπα, μερικοί ενορίτες μας συναθροίσθηκαν στον ενοριακό ναό και προσευχήθηκαν για την ανάπαυση της ψυχής του.

Άνδρος

v       Την Κυριακή 20 Μαρτίου ο Αρχιεπίσκοπος π.Νικόλαος, συνοδευόμενος από τον εφημέριο π. Μάρκο και τον κ. Ανδρέα Παλαμάρη επισκέφτηκαν την ενορία του Αγ. Ανδρέα και έδωσαν την αρχή στην Αγία Τεσσαρακοστή. Ο εφημέριος επισκέφτηκε την ενορία και την Κυριακή 10 Απριλίου.

Κατηχητικά

v       Το Σάββατο 19 Μαρτίου, εορτή του Αγίου Ιωσήφ, το κατηχητικό μας Κέντρο τίμησε τον θετό Πατέρα του Ιησού και προστάτη της Εκκλησίας με την τέλεση της Θ. Λειτουργίας για τα παιδιά, κατά τη διάρκεια της οποίας τονίστηκε η σπουδαιότητα του πατέρα σε μια χριστιανική οικογένεια! Το προηγούμενο Σάββατο (12 Μαρτίου) τους είχε εξηγηθεί πως κατασκευάζεται ο άρτος της Θ. Ευχαριστίας, από τον οποίο και κοινώνησαν, καθώς και το κρασί που μετατρέπεται σε Αίμα του Κυρίου. Την ίδια μέρα τα παιδιά του Κατ. Κέντρου των Λουτρών διασκέδασαν φιλικά και τους εξηγήθηκε ο συμβολισμός του μύλου που αλέθει αλεύρι για την κατασκευή του ψωμιού. Με τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τον άνεμο του Αγ. Πνεύματος για να μπορέσει να φέρει αγάπη και ομόνοια μέσα στον κόσμο. Στο τέλος κάψαμε σε μια φωτιά στο κέντρο της αυλής τις αποκριάτικες μάσκες και όλα τα αποκριάτικα, για να συμβολίσουμε το τέλος της αποκριάς και την αρχή της Αγίας Σαρακοστής. Μ’ αυτόν τον τρόπο συμβολίσαμε και το τέλος του εγωισμού, του ψέματος, της αλαζονείας και κάθε άλλου κακού που συμβολίζεται από τη μάσκα, η οποία κρύβει το πραγματικό πρόσωπο του καθένα μας.

v       Κατά την εορτή του Αγ. Ιωσήφ τα παιδιά του Κατ. Κέντρου των Λουτρών ετοίμασαν λιτανεία μέχρι το παρεκκλήσιο του Αγίου και εναπόθεσαν τα λουλούδια που κρατούσαν στα χέρια τους στα πόδια του.

v       Το Σάββατο 2 Απριλίου, τα παιδιά της Ομάδας της Ιεραποστολής επισκέφτηκαν με μερικά δωράκια στα χέρια τους, αλλά και με ρούχα, τους πρόσφυγες που έφτασαν στην Τήνο και τους έδειξαν μ’ αυτόν τον τρόπο την ανθρώπινη και χριστιανική συμπαράστασή τους. Η ίδια Ομάδα, στις 8 Απριλίου προσέφεραν, με τη βοήθεια και τη συμμετοχή των μητέρων τους, ένα νηστίσιμο δείπνο σε όλους τους ενορίτες του Αγ. Νικολάου, μετά την Ακολουθία του «Στέκει Μάνα», για τους φιλανθρωπικούς σκοπούς της Ομάδας.

v       Οι έφηβοι της Α’ Γυμνασίου ξεκίνησαν τον πρώτο σταθμό της προετοιμασίας τους για την Ομολογία Πίστεως. Ήταν μια πορεία παρέας και φιλίας προς συνάντηση του Κυρίου και των άλλων. 14 άτομα με την Αδ. Θηρεσία και την κ. Στέλλα Φωσκόλου, παρά τον δυνατό αέρα, προχώρησαν μέχρι την Παναγία του Σταυρού, όπου και συζήτησαν διάφορα θέματα πίστεως. 



IN MEMORIAM

 

Η Εκκλησία, ο χριστιανισμός, οι θρησκεύοντες, ακόμη και οι μη πιστεύοντες συναχθήκαμε, φυσικά ή νοερά, τις μέρες αυτές γύρω από το ιερό σκήνωμα του Πρώτου Επισκόπου της Εκκλησίας του Χριστού, Ιωάννη-Παύλου του Β΄ και δακρυσμένοι του απευθύναμε το στερνό αντίο.

Το γεγονός αυτό που δεν άφησε κανένα άνθρωπο καλής θέλησης ασυγκίνητο, είναι ένας  καρπός της πλούσιας αποστολής του καλού ποιμένα, του Επισκόπου της Εκκλησίας της Ρώμης, ο οποίος αποδείχτηκε για την Εκκλησία το σύμβολο της ενότητας και ο Ποντίφικας της ανθρωπότητας.

Ο Αείμνηστος Πάπας Ιωάννης-Παύλος ο Β΄ κατανάλωσε όλες τους τις δυνάμεις και είχε πολλές, για να φέρει πιο κοντά στο Χριστό αλλά και μεταξύ τους όλους τους Χριστιανούς. Με απλότητα και ταπεινότητα ζήτησε να συγχωρήσουν εαυτούς και αλλήλους και να αγαπήσουν το Χριστό για να μπορούν να αγαπηθούν και μεταξύ τους.

Δεν ήταν απλώς ο γεφυροποιός (ποντίφικας) αλλά και εκείνος που πρώτος πέρασε όλες τις γέφυρες που έστησε ανάμεσα σε λαούς και έθνη. Πήγε στις πέντε Ηπείρους, για να συναντήσει τους δυνατούς και αδύναμους της γης. Στους μεν ζητούσε να υπερασπίζονται με δικαιοσύνη την ειρήνη, στους δε υπενθύμιζε πως ο Θεός δεν τους έχει εγκαταλείψει. Ο Χριστός τους αγαπά και τους αποκαλεί μακάριους. Σ’ αυτούς ανήκει η Βασιλεία του Θεού, την οποία κάποιοι δυνατοί της γης εμποδίζουν την εξάπλωσή της και την επικράτησής της.

Τα παιδιά, οι έφηβοι, οι νέοι, ο άνδρας, η γυναίκα, οι αδύναμοι, οι δυστυχείς, οι ασθενείς, οι ηλικιωμένοι βρήκαν στον Ιωάννη Παύλο το Β΄ τον υποστηρικτή τους. Δεν τους μίλησε μόνο με τους εγκάρδιους λόγους του, δεν τους απεύθυνε μόνο τις  εμπνευσμένες εγκυκλίους επιστολές του, αλλά έγινε ένα μαζί τους: η αγκαλιά του γέμισε από παιδιά κάθε χρώματος φυλής και έθνους,  η καρδιά του άνοιξε και ζέστανε με την αγάπη της και την κατανόηση της τους νέους της γης. Η γυναίκα βρήκε την αξιοπρέπειά της και κατάλαβε πως είναι ίση με τον άνδρα, αλλά με διαφορετική και συμπληρωματική αποστολή τόσο μέσα στην Εκκλησία όσο και στην κοινωνία τους. Οι ασθενείς τον είδαν να συμπάσχει μαζί τους στο διπλανό κρεβάτι. Οι φυλακισμένοι στο διπλανό κελί τους για να συγχωρήσει τον παρ’ ολίγο δολοφόνο του. Οι ηλικιωμένοι τον γέροντα και συμπάσχοντα Πάπα που τους έδωσε ελπίδα και αισιοδοξία. 

Ευαγγελίστηκε, κατήχησε με τον προφορικό και γραπτό του λόγο. Πήγε μακριά, κουράστηκε πολύ και όταν κάποιοι συνεργάτες του τον συμβούλεψαν να ξεκουραστεί, εκείνος τους έλεγε με πολλή απλότητα και πίστη, πως δεν είναι εκείνος ο εργοδότης αλλά ένας απλός εργάτης. Θα έλθει η ώρα που ο Κύριος θα τον ξεκουράσει. Αυτή η ώρα ήλθε στις 9,37 το βράδυ του Σαββάτου 2 Απριλίου 2005, όταν ο Κύριος του θερισμού του απεύθυνε το «ελάτε όλοι εσείς που είστε φορτωμένοι και κοπιάζετε και εγώ θα σας αναπαύσω».

Ο « Άγιος Πατέρας» της Ρώμης, Ιωάννης Παύλος ο Β΄, τώρα είναι «Άγιος» κοντά στους άλλους Αγίους του Ουρανού. Η φωνή του λαού του Θεού σίγουρα και πολύ σύντομα θα ζητήσει από το Θεό να τον επαναφέρει και πάλι στη γη, όχι πια για να κατοικήσει στα Ποντιφικά διαμερίσματα του Βατικανού, αλλά για να τοποθετηθεί στων Ναών τα Άγια Βήματα!. Αμήν.

 

+ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Αρχιεπίσκοπος


 

Στη μνήμη

ενός μεγάλου

Πάπα

 

 

Έσβησε πριν μερικές μέρες στο Βατικανό γαλήνια ο πάπας Ιωάννης-Παύλος Β’, ένας πάπας που κανένας δε διστάζει να τον χαρακτηρίσει «μεγάλο»: μεγάλο στην πίστη, μεγάλο στο ποιμαντικό έργο, μεγάλο στην αγάπη. Όπως όφειλε ένας ποιμένας, δεν άφησε κανένα από τα πρόβατα της ποίμνης, που του εμπιστεύθηκε ο αρχιποιμένας Χριστός, χωρίς τροφή, χωρίς καθαρό νερό, χωρίς αγάπη. Υπήρξε ένας μεγάλος για την Εκκλησία του, αλλά και ένας μεγάλος για τη χριστιανοσύνη, αλλά και για όλο τον κόσμο. Όπως είπε ένας νεαρός μουσουλμάνος στην τηλεόραση, όταν μαθεύτηκε πως περνά τις τελευταίες του στιγμές, «αυτός ο άνθρωπος αντιπροσώπευε όλους ανθρώπους». Σήμερα αναπαύεται κοντά στον Κύριο που τον κάλεσε και στον οποίο φάνηκε πιστός. Αναπαύεται κοντά στους προκατόχους του, οι οποίοι αφιέρωσαν τη ζωή τους ολοκληρωτικά στη διακονία του ποιμνίου τους. Υπήρξε όντως «δούλος των δούλων του Θεού», όπως είναι και ο τίτλος του, κατά μίμηση Εκείνου που δεν ήρθε στον κόσμο για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του ως λύτρα για τη ζωή των ανθρώπων. Και αυτό το φανερώνει όχι μόνο η συγκίνηση του ενός δισεκατομμυρίου καθολικών όλου του κόσμου, που ναι μεν πενθούν για τον ποιμένα τους, αλλά που χαίρονται γιατί είχαν ένα τόσο άξιο ποιμένα, μα και όλοι οι άνθρωποι, κάθε φυλής και γλώσσας και θρησκείας, ιδιαίτερα οι πιο φτωχοί και αδύναμοι, των οποίων έγινε φωνή. Το έργο του για την παγκόσμια ειρήνη και για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, θα μείνει αιώνια παρακαταθήκη για όλους. Πάλεψε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ενάντια στην καταπίεση των κομμουνιστικών καθεστώτων, απαίτησε τον σεβασμό στα δικαιώματα των λαών, κήρυξε για τα δικαιώματα όλων των ανθρώπινων όντων στη ζωή και στην ευημερία. Υπήρξε στο στόχαστρο των δυνατών και των συκοφαντών που προσπάθησαν να τον κάμουν να σιωπήσει, αλλά δεν τα κατάφεραν. Ακόμα και όταν η ασθένεια του αφαίρεσε τη φωνή, η κραυγή του ακουγόταν και πολλαπλασιαζόταν με τη φωνή των νέων, που πιστά τον ακολουθούσαν και τον αγαπούσαν.

Αν θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με λίγες λέξεις τον πάπα Ιωάννη-Παύλο Β’, θα πρέπει να τον χαρακτηρίσουμε ως τον κατεξοχήν «πάπα του διαλόγου». Διαλέχτηκε με όλες τις θρησκείες, με όλες τις χριστιανικές Εκκλησίες, με όλους τους αρχηγούς κρατών, με τους νέους, με τα παιδιά, με τους εργάτες με όλες τις τάξεις, με χριστιανούς και αθέους. 

Ας είναι αιώνια η μνήμη του δικαίου πάπα Ιωάννη-Παύλου Β’!

 

Σύντομη βιογραφία πριν την εκλογή του σε πάπα

Ο πάπας Ιωάννης-Παύλος Β’ γεννήθηκε στην πόλη Βαντοβίτσε της Πολωνίας στις 18 Μαΐου 1920 και στις 20 Ιουνίου έλαβε το Μυστήριο του Βαπτίσματος και ονομάστηκε Κάρολος. Ο πατέρας του, επίσης Κάρολος Βοϊτύλα, ήταν αξιωματικός του στρατού και η μητέρα του Αιμιλία. Πριν τη γέννησή του είχε πεθάνει μια μικρή αδελφή του και είχε ένα ακόμα αδελφό, τον Εδμόνδο, που πέθανε νέος στα 1932. Έμεινε ορφανός από μητέρα το 1929 και την επόμενη χρονιά άρχισε τις γυμνασιακές του σπουδές στην πατρίδα του. Όταν τέλειωσε το Λύκειο, το 1938 πήγε στην Κρακοβία, συντροφιά με τον συνταξιούχο πατέρα του, όπου και λαβαίνει το Μυστήριο του Χρίσματος και αρχίζει τις πανεπιστημιακές του σπουδές στη Φιλολογία και τη Φιλοσοφία και εγγράφεται να παρακολουθήσει και μαθήματα θεάτρου. Η τέχνη του θεάτρου και της ποίησης τον σαγήνευαν ιδιαίτερα και δημοσιεύθηκαν θεατρικά και ποιητικά του έργα.

Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου εργάζεται ως απλός εργάτης σε λατομεία πέτρας και έτσι αποφεύγει την εξορία από τους ναζί. Αργότερα εργάστηκε και σε εργοστάσιο. Το 1941 πεθαίνει ο πατέρας του και το 1942 αρχίζει στα κρυφά να σπουδάζει θεολογία, χωρίς να εγκαταλείψει το ενδιαφέρον του για το θέατρο. Ως εργάτης ακόμα γράφεται ιεροσπουδαστής στο ιεροσπουδαστήριο της Κρακοβίας. Το 1944 πέφτει θύμα τροχαίου και αμέσως μετά μεταφέρεται στην αρχιεπισκοπή, όπου και τον Οκτώβριο θα λάβει τις πρώτες μικρές χειροτονίες. Αφού ολοκλήρωσε και το τέταρτο έτος των θεολογικών του σπουδών χειροτονείται υποδιάκονος, διάκονος και ιερέας (1 Νοεμβρίου 1946). 15 μέρες αργότερα αναχωρεί για τη Ρώμη, όπου συνεχίζει τις θεολογικές του σπουδές τις οποίες και ολοκληρώνει με τον τίτλο του δοκτοράτου (1948).

Μετά επέστρεψε στην  πατρίδα του, όπου ονομάστηκε υπεφημέριος αρχικά και στη συνέχεια ως εφημέριος. Ασχολήθηκε με την ποιμαντική των φοιτητών και των εργατών (1951-1953) και στη συνέχεια ως καθηγητής ηθικής στο πανεπιστήμιο και στη συνέχεια στο ιεροσπουδαστήριο.

Το 1958 χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος της Κρακοβίας και συμμετέχει στη Β’ Σύνοδο του Βατικανού (1960-1965). Τον Δεκέμβριο του 1963 επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ και περνά από την Ελλάδα και ανεβαίνει στην Ακρόπολη, όπου και φωτογραφίζεται. Στις 30 Δεκεμβρίου ονομάζεται Αρχιεπίσκοπος Μητροπολίτης Κρακοβίας. Το έργο του στην τοπική του εκκλησία είναι κυρίως έργο ποιμαντικό και μορφωτικό για τους νέους και τους εργάτες, ενώ αντιδρά δυναμικά στους περιορισμούς των κομμουνιστικών αρχών. Ταυτόχρονα επισκέπτεται πολλές χώρες της Ευρώπης και γνωρίζεται από κοντά με πολλούς άλλους συνεπισκόπους. Στις 28 Ιουνίου 1967 ονομάζεται καρδινάλιος από τον πάπα Παύλο Στ’ και συμμετέχει στην εκλογή του διαδόχου του, του πάπα Ιωάννη-Παύλου Α’ (26 Αυγούστου 1978). Ένα μήνα αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου 1978 το κονκλάβιο των καρδιναλίων πραγματοποίησε την έκπληξη: παρά τα προγνωστικά τον εξέλεξαν στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, ως 263ο διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου.

 

Ένα ποντιφικάτο ρεκόρ

Δεν ξέρει κάποιος πώς μπορεί να κάμει έστω και ένα σύντομο απολογισμό των 27 ετών που παρέμεινε στην ύψιστη αυτή διακονία της Εκκλησίας. Τι να αναφέρει και τι να παραλείψει.

Τον ίδιο εκείνο μήνα της εκλογής του πραγματοποιεί τα τρία πρώτα ταξίδια του στην Ιταλία, ανάμεσα στα οποία στην Ασσίζη, όπου και θα επιστρέψει και άλλες φορές, χαρακτηρίζοντας έτσι το πνεύμα του φτωχού αγίου Φραγκίσκου ως το πνεύμα του ποντιφικάτου του. Την επόμενη χρονιά θα πραγματοποιήσει το πρώτο διεθνές ταξίδι του στο Μεξικό και στον Άγιο Δομίνικο. Ήταν το πρώτο από τα 101 ταξίδια του στο εξωτερικό, σε όλες τις ηπείρους (198 χώρες, ορισμένες 2 και 3 φορές), καθώς και τον ΟΗΕ. Πραγματοποίησε 150 ταξίδια στην Ιταλία σε 300 διαφορετικές πόλεις και τοποθεσίες. Τα ταξίδια του κάλυψαν 1.160.000 χιλιόμετρα (= 29 φορές ο γύρος του κόσμου).

Δημοσίευσε 14 Εγκύκλιους Επιστολές, με πρώτη την Redemptor hominis (O λυτρωτής του ανθρώπου), χαρακτηρίζοντας έτσι τον χριστοκεντρικό χαρακτήρα της ποιμαντικής του σκέψης. Για πρώτη πάπας θα δημοσιεύσει βιβλία του, ποιητικές και θεατρικές συλλογές, αλλά και αυτοβιογραφικά. Το πρώτο είχε τίτλο «Στο κατώφλι της ελπίδας» και το τελευταίο (φέτος) «Μνήμη και ταυτότητα». Κατά την αρχιερατεία του δημοσιεύτηκε ο Κώδικας του Κανονικού Δικαίου της Καθολικής Εκκλησίας, των Ανατολικών Εκκλησιών και η «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας». Τα βιβλία του γνώρισαν παγκόσμια πρωτεία πωλήσεων σε πολλές γλώσσες.

Τον Απρίλιο του 1979 πραγματοποίησε τις πρώτες μακαριωνυμίες: θα ακολουθήσουν άλλες 1314 και 477 αγιωνυμίες. Τον Ιούνιο ονόμασε 7 νέους καρδιναλίους. Θα ακολουθήσουν άλλοι 194, ανάμεσα στους οποίους τη Μητέρα Τερέζα, τον π. Πίο και τον προκάτοχό του πάπα Ιωάννη 23ο.

Κάθε Μεγάλη Παρασκευή κατέβαινε στον Άγιο Πέτρο και περνούσε κάποιες ώρες ως εξομολόγος των πιστών στο εξομολογητήριο.

Πολύ γρήγορα άρχισε τις επαφές του με διάφορες μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες του κόσμου, με πρώτο τον πρόεδρο των ΗΠΑ Jimmy Carter. Τα πολιτικά σχέδια του πάπα απέβλεπαν στη διατήρηση της ειρήνης στον κόσμο και των προάσπιση των ατομικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, σε όλες τις χώρες. Δεν δίστασε να επισκεφτεί και δικτάτορες και για τούτο κατακρίθηκε από τον παγκόσμιο τύπο. Οι επισκέψεις αυτές δεν ήταν «φιλικές», αλλά «επιθετικές» για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Το 1989 δέχτηκε τον Ρώσο πρόεδρο Μιχαήλ Κορπατσώφ και για πρώτη φορά συνάπτει επίσημες σχέσεις με τη Ρωσία. Το 1993 θα συνάψει διπλωματικές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Όταν εκλέχτηκε πάπας η Αγία Έδρα διατηρούσε διπλωματικές σχέσεις με 90 χώρες του κόσμου. Φέτος διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με 170 χώρες!

Αν και είναι ευρύτερα γνωστή η απόπειρα δολοφονίας του από τον Τούρκο Αλί Αγκτσά στις 13 Μαΐου 1981, απόπειρες έγιναν εναντίον 3 φορές στα ταξίδια του.

Το 1983 προκηρύσσει το Άγιο Έτος της απολύτρωσης, στα 1950 χρόνια από τον θάνατο του Χριστού. Με αυτή την ευκαιρία ιδρύει την παγκόσμια ημέρα της Νεολαίας την οποία κάλεσε κοντά του και γύρω του και οι νέοι ανταποκρίνονταν κάθε χρόνο με πρωτοφανή ενθουσιασμό, με αποκορύφωμα τη συνάντησή του με τους νέους στη Ρώμη κατά το Ιωβηλαίο του 2000.

Το 1983 εισέρχεται στην εκκλησία των Λουθηρανών της Ρώμης. Είναι ο πρώτος πάπας που το κάνει από την εποχή του Λουθήρου. Είναι ο πρώτος πάπας που θα μπει σε εβραϊκή Συναγωγή μετά τον απόστολο Πέτρο (Ρώμη, 1986) και ο πρώτος πάπας που θα μπει σε μουσουλμανικό τέμενος (Συρία). Το 1985 θα επισκεφτεί το Μαρόκο και θα μιλήσει, επίσης για πρώτη φορά, σε συναγμένους μουσουλμάνους.

Το 1986 θα συγκεντρώσει στην Ασσίζη τους εκπροσώπους όλων των  θρησκειών του κόσμου για να προσευχηθούν από κοινού για την ειρήνη. Το 1993 θα καλέσει στην ίδια πόλη ορθόδοξους και μουσουλμάνους για την ειρήνη στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ενώ στις 24 Ιανουαρίου 2002 τους εκπροσώπους των θρησκειών για να αποκηρύξουν την τρομοκρατία.

Θα ανακηρύξει το 1987 ως «Θεομητορικό έτος» και θα δημοσιεύσει την εγκύκλιο «Η Μητέρα του Λυτρωτή», εκδηλώνοντας και με αυτό τον τρόπο την ιδιαίτερη αγάπη του προς την Παναγία, κάτω από τη σκέπη της οποίας εμπιστεύτηκε την Εκκλησία, τον κόσμο και το ποντιφικάτο του.

Το 1992 μεταφέρεται για πρώτη φορά στο νοσοκομείο για εγχείρηση καρκίνου, ενώ για άλλους λόγους θα εγχειριστεί το 1993, το 1994 και το 1996.

Το 1996 θα δεχτεί σε ακρόαση των Φιντέλ Κάστρο και ο ίδιος θα ανταποδώσει την επίσκεψη το 1998.

Το 1999 θα επισκεφτεί τη Ρουμανία, πρώτη επίσκεψη πάπα σε χώρα με ορθόδοξη πλειοψηφία. Θα επισκεφτεί την Ελλάδα (2001), τη Γεωργία, την Ουκρανία, τη Βουλγαρία, την Αλβανία. Θα δεχτεί σε επίσημη επίσκεψη 3 φορές τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο και θα τον επισκεφτεί ο ίδιος στην Πόλη. Θα τον επισκεφτούν και άλλοι ορθόδοξοι πατριάρχες και αρχιεπίσκοποι και θα καταβάλλει προσπάθειες για ενεργοποίηση του θεολογικού διαλόγου μεταξύ Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά συνάντησε, συχνά την αντίδραση της τελευταίας, ιδιαίτερα από την πλευρά της Ρωσίας.

Στις 24 Δεκεμβρίου 1999 δίνει αρχή στο μεγάλο Ιωβηλαίο του νέου αιώνα με τεράστιες συγκεντρώσεις πιστών σε όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως στη Ρώμη. Με την ευκαιρία του Ιωβηλαίου θα επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους και την Ιερουσαλήμ, θα προσευχηθεί στο τείχος των θρήνων και θα ζητήσει συγγνώμη προς κάθε κατεύθυνση για τις αμαρτίες των παιδιών της Εκκλησίας κατά τη διάρκεια των 2000 ετών. Στα πλαίσια του ιωβηλαίου των αθλητών θα παραστεί σε ποδοσφαιρικό αγώνα, πρώτη φορά για ένα πάπα.

Θα καταδικάσει την τρομοκρατία, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία και θα ζητήσει από την Ευρώπη να αναπνεύσει με δυο πνεύμονες (ανατολική και δυτική), να δεχτεί τους απόκληρους που ζητούν καταφύγιο στις χώρες της και δε διστάζει να υποστηρίξει τα παντός είδους δικαιώματα των μεταναστών.

Ταυτόχρονα ζητά από την Εκκλησία να χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ και να ανοιχτεί στην επικοινωνία των ανθρώπων με το Ίντερνετ, ενώ παράλληλα καταδικάζει την παγκοσμιοποίηση που τείνει να εξελιχθεί σε νέα αποικιοκρατία, σε βάρος των φτωχών χωρών.

Το 2001 θα έχει πραγματοποιήσει 1000 δημόσιες ακροάσεις και θα έχει μιλήσει σ’ αυτές σε πάνω από 16 εκατομμύρια ανθρώπους.

 

Επίλογος

Κλείνοντας αυτές τις γραμμές αισθανόμαστε την επιτακτική ανάγκη να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας προς τον σεπτό Ποιμένα μας. Γνωρίζουμε ότι δεν ήταν καθόλου εύκολη η αποστολή και η διακονία την οποία του ανέθεσε ο Κύριος. Γνώριζε ό ίδιος ότι θα περνούσε μέσα από αυστηρή κριτική και θα ζούσε την εμπειρία του σταυρικού πόνου. Παρόλα ταύτα δεν έκαμε ποτέ πίσω. Ήταν σίγουρος και σταθερός στην πίστη και ήξερε πως αποστολή του ήταν να στηρίξει και τους αδελφούς του στην πίστη, όπως είχε δώσει εντολή ο Ιησούς στον Πέτρο.

Η σταθερότητα της καθολικής του πίστης τον οδήγησε και στην απόλυτη αγάπη προς τον Κύριό του και τους αδελφούς του. Όπως είχε διαβεβαιώσει ο Πέτρος τον Ιησού πως τον αγαπά, έτσι και ο Ιωάννης-Παύλος Β’, διαβεβαίωσε τον Κύριό του όχι μόνο με λόγια, αλλά και με πράξεις, σηκώνοντας τον σκληρό σταυρό του μαρτυρίου, του πόνου και της αρρώστιας, μέχρι το τελευταίο σκαλοπάτι, για να μπορέσει να γίνει υπόδειγμα για όλους τους πιστούς, κατά μίμηση του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Έτσι, σήμερα, βρίσκεται ενσωματωμένος στον χορό των αγίων, στη Βασιλεία του Θεού, μέσα στην ατέλειωτη χαρά της Ανάστασης.

Σε ευχαριστούμε, Κύριε, για τον Ποιμένα που χάρισες αυτή την ιστορική στιγμή στην Εκκλησία σου και στον κόσμο.

v v v

Θεωρούμε απαραίτητο να καταγράψουμε τις δηλώσεις του Σεβ/τατου μητροπολίτη Σύρου κλπ κ. κ. Δωροθέου για τον αείμνηστο πάπα, ο οποίος εξέφρασε τα συλλυ­πητήρια του «στην Καθολική Ιε­ραρχία της Ελλάδος και, ιδιαι­τέρως, στους σεβασμιότατους αδελφούς Επίσκοπο Σύρου Φραγκίσκο, τον Επίσκοπο Τή­νου Νικόλαο και σε όλους τους Ρωμαιοκαθολικούς Έλληνες αδελφούς μας για τον θάνατο του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β', επισκόπου Ρώμης και πνευματι­κού ποδηγέτη των απανταχού της Γης Ρωμαιοκαθολικών χρι­στιανών, ο οποίος περνώντας το κατώφλι της αιωνιότητας, αφή­νει πίσω του μια ιστορία, έχο­ντας πραγματοποιήσει μεγάλα βήματα προς όλον τον κόσμο, χριστιανικό και μη, και αναδεί­ξει ένα νέο πρόσωπο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο. Το ταξίδι του στην Ελλάδα τον Μάιο του 2Θ01 χάραξε μία νέα πορεία στη σχέση της Ρω­μαιοκαθολικής Εκκλησίας με την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλη­σία και κατέδειξε ότι και οι με­γάλοι άνθρωποι αναδεικνύο­νται ακόμη περισσότερο στις συνειδήσεις των ανθρώπων σαν πνευματικοί ηγέτες, όταν έχουν την εσωτερική δύναμη να ζη­τούν συγγνώμη, έστω και για γεγονότα του παρελθόντος. Εύ­χομαι ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του και να αναδείξει έναν άξιο διάδοχο στο πηδάλιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας».

Μηνύματα και δηλώσεις εξέδωσαν οι βουλευτές του νομού Κυκλάδων κ. Γιάννης Χωματάς, κ. Άρια Μανούσου-Μπινοπούλου και ο κ. Παναγιώτης Ρήγας, ο Γ.Γ. περιφερείας Ν. Αιγαίου κ. Χαράλαμπος Κόκκινος, ο νομάρχης κ. Δ.Μπάϊλας και δήμαρχοι.

Σε Ψήφισματά τους τα Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων Τήνου και Εξωμβούργου αποφάσισαν ομόφωνα: να αναρτήσουν μεσίστιες τις σημαίες τους μέχρι και την ημέρα της κηδείας, να εκφράσουν τα συλλυπητήρια των κατοίκων, των δημάρχων και των Δημοτικών Συμβουλίων στην Αγία Έδρα, την Απ. Νουντσιατούρα, τη Σύνοδο της Καθολικής Ιεραρχίας και την Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου, να παραμείνουν κλειστά τα Γραφεία τους κατά την ημέρα και την ώρα της κηδείας, να παραβρεθούν σύσσωμα τα Δ.Σ. στο μνημόσυνο στον Καθεδρικό ναό της Ξινάρας. Ο Δήμος Εξωμβούργου αποφάσισε, επιπλέον, να διαθέσει το ποσόν των 5000 € για το ΚΗΦΗ για τη διοργάνωση εκδηλώσεων στην μνήμη του Ποντίφικα. Τα Ψηφίσματα αυτά αναγνώστηκαν κατά την τελετή του μνημόσυνου του πάπα στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Ροδαρίου στην Ξινάρα, στις 9 Απριλίου 2005.  

 

 

Από την ιστορία της τοπικής μας Εκκλησίας

 

Πότε έγιναν καθολικοί οι κάτοικοι της Τήνου;

 

4-  Το νέο εκκλησιαστικό καθεστώς της Τήνου

Με αυτόν τον τίτλο (Επισκοπή Τήνου-Μυκόνου) εγκαθιδρύθηκε η λατινική επισκοπή της Τήνου, η οποία υπαγόταν (suffraganea) στο λατινικό πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την παλινόρθωση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και την ανακατάληψη της πρωτεύουσας στα 1261, ο Λατίνος πατριάρχης μετέφερε την έδρα του στη Χαλκίδα (Negroponte). Ο πάπας Κλήμης Ε’ ένωσε το λατινικό πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης με την αρχιεπισκοπή του Negroponte (8/2/1314, και ο Ιωάννης ΚΒ’ στις 23/6/1332), που, από τότε ήταν και η έδρα του Λατίνου πατριάρχη. Μετά την άλωση της Χαλκίδας από τους Τούρκους (1470) η επισκοπή της Τήνου υπήχθη στον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, ο οποίος εκτελούσε και χρέη πατριαρχικού βικαρίου στην Ανατολή, μέχρι το έτος 1669, ενώ οι επόμενοι Λατίνοι πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν παρά τιτουλάριοι επίσκοποι, συνήθως καρδινάλιοι, που ζούσαν στη Ρώμη και δεν είχαν την παραμικρή σχέση με την Ανατολή. Πρέπει να υπήρξε κάποια χρονική εξάρτηση από τη λατινική μητρόπολη Παροναξίας, ίσως και της Αθήνας, αφού η Αγία Έδρα πληροφορούσε τον μητροπολίτη Παροναξίας ή της Αθήνας, για τις εκάστοτε νέες επισκοπικές ονομασίες στην Τήνο. Αν υπήρξε όντως τέτοια εξάρτιση, αυτή έληξε με τη κατάληψη της Παροναξίας από τους Τούρκους στα 1537 και κατέστη ecclesia in partibus infidelium. Έτσι η καθολική επισκοπή της Τήνου διατήρησε μέχρι και τον 19ο αιώνα την απευθείας εξάρτισή της από την Αποστολική Έδρα της Ρώμης (immediate subiecta Sanctae Sedi), χωρίς να υπάγεται (suffraganea) σε κάποια άλλη πλησιέστερη μητρόπολη.

Αφού εγκαταστάθηκε ο νέος επίσκοπος στην Τήνο, προσαρμόστηκε τόσο εκείνος στα επικρατούντα, αλλά και ο λαός της Τήνου στο νέο καθεστώς. Ο επικεφαλής της τοπικής Εκκλησίας όφειλε να εφαρμόσει τους κανόνες της 4ης Συνόδου του Λατερανού και να εκλέξει από τον ορθόδοξο κλήρο ένα «πρωτοπαπά», για να ποιμαίνει το ορθόδοξο ποίμνιο, ενώ ο επίσκοπος, με τους Λατίνους ιερείς που τον περιέβαλαν, να φροντίζουν τη ποίμανση των λιγοστών καθολικών πιστών, καθώς και την υψηλή ευθύνη και για τους ορθόδοξους.

Ποιος ήταν ο ακριβής αριθμός των πιστών κάθε δόγματος στην Τήνο της γκιζοκρατίας, δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Είναι σίγουρο πως στα 1207 ο αριθμός των κατοίκων του νησιού ήταν ιδιαίτερα μικρός και ο αριθμός των κατακτητών ακόμα μικρότερος εκείνου. Το σύνολο των μεν και των δε δεν πρέπει να υπερέβαινε τον αριθμό των 3000-3500 ψυχών. Καταλήγω σε ένα τέτοιο αριθμό βασιζόμενος σε πληροφορίες που αφορούν άλλα γειτονικά μέρη, καθώς και σε πληροφορίες που προέρχονται από κατοπινές πηγές. Οι λιγοστοί καθολικοί περιορίζονταν α) στην οικογένεια των Ghisi, β) στους συντρόφους τους, οι οποίοι απασχολούνταν με την άμυνα και στη συνέχεια με τις υπόλοιπες πολεμικές επιχειρήσεις των Ghisi και γ) σε ένα μικρό αριθμό μισθοφόρων που εξασφάλιζαν την εσωτερική τάξη και την άμυνα σε ενδεχόμενη εξωτερική επίθεση. Ορθόδοξοι, αντίθετα, ήταν οι κάτοικοι του νησιού: οι βυζαντινοί άρχοντες και οι πάροικοι τους καθώς και οι γαιοκτήμονες. Κάποιοι απ’ αυτούς, άρχοντες και γαιοκτήμονες, διατήρησαν τις γαίες τους και κατά το νέο καθεστώς και κάποιοι πέρασαν στο δόγμα των κατακτητών, προκειμένου να διατηρήσουν τα αξιώματά τους, τις γαίες τους και να απαλλαγούν από τη φορολογία που προσέθεσαν οι Ghisi στον ντόπιο πληθυσμό, όπως έγινε και σε άλλες ελληνικές χώρες. Στην Κρήτη αυτούς τους τελευταίους τους επονόμαζαν «αρχοντορωμαίους». Και αυτοί, προφανώς με τις οικογένειές τους, προστέθηκαν στο ποίμνιο των Λατίνων και αποτέλεσαν μαζί με τους κατακτητές την άρχουσα τάξη του νησιού.   (Συνεχίζεται -3)


home

main

The climate of the island is very healthy. This is because the blowing of the northern winds prevents the development of germs. It is reported that some people that were sick and visited the island were healed without medicine.
Tinos is basically an island with religious and worshipping tourists. The finding of the icon, the erection of the temple, the improvement of the transportation had a great impact to the social and economic evolution of the island. The fact that it attracted tourism developed the city of Tinos, in contrast with the villages. Nevertheless it helped to reduce migration and kept the residents of the island on their land. From 1940 to 1981 approximately 32% of the population immigrated. In 1940 the town of Tinos concentrated 25% of the population.
Today urbanism has taken over and 75% of the population in concentrated in the town of Tinos. Today approximately 40 villages are inhabited. Their establishing history goes back to the middle ages and the Byzantine years. There are also many settlements, which are basically younger and were developed near the sea.
 The fact that many tourist centers were developed at many locations, the creation of greenhouses, n location canning of various vegetables, the systematic and advanced utilization of marble, played a major role in the keeping of the population on the island and especially at the villages. These developments have increased the occupation in various parts of the island having as a result to fight back of immigration.
The mixed religious population of Tinos, gives the island a special folklore character. A Tinian dialect is noticed, with the extraction of the vowels, the alteration of consonants and names of persons that have a western influence.
 At Tinos we come across two Christian dogmas that harmoniously coexist. The Temple of Evangelistria is a very important demotic worshipping area for the Orthodox and people from all over Greece assemble throughout the whole year to worship here. However at the same time Tinos is a very important center for the Catholics, basically for the Greek Catholics. All you need to do is to take a look around at all the churches in order to substantiate that you are at a religious center. When Panagia/ the Virgin Mary is celebrated, worshippers from all over the world swarm the island. Tinos belongs to the Cyclades and is the third in size island of this complex. Its area is 194 square kilometers. The total length of its coastline is estimated to approx 114 kilometers. It is situated south east of Andros and north west of Mykonos. It highest mountain is named Tsiknias and is 725 meters high. According to mythology Aelos, the god of the winds lived at the channel of Tsiknias. This explains the fact that the area is veAt Tinos irrespective of being Catholic or Orthodox, all the people have a deep love for the Virgin Mary. The Orthodox celebrates Panagia (Virgin Mary) on the 25th of March and on the 15th of August and the Catholics on the 1st Sunday of May and also on the 15th of August. The residents of Tinos are very hospitable and they open heartedly offer food and board to the worshippers during the festivities. The Tinians in order to sustain the ground from suffering intense deterioration, have created on the sides of the mountains the so called pezoules, which are small fields with a resistance made of rocks in order for the ground not to get corroded and are used to cultivate their products. The reduction of the agricultural population slowly left some of these areas uncultivated. Today cereals, citrus fruit, fruits and also oil, wine and raki are cultivated. The products are consumed basically within internal market but some are also exported. Another beneficial product of Tinos, is its honey. In the past they also had silk growing.