Ανάσταση Ελπίδας

Μέσα στην καρδιά της Τεσσαρακοστής η δική μας καρδιά προσανατολίζεται και ατενίζει τον τελικό σταθμό της πορείας μας: το Πάθος, τον Θάνατο και την Ανάσταση του Κυρίου στο Πασχαλινό Τριήμερο.

Η πορεία της Τεσσαρακοστής δεν είναι λατρευτικές τελετές και διάφορα έργα ηθικής φύσεως που τα εκτελούμε κατά τυπολατρικό (=φαρισαϊκό) τρόπο. Είναι λατρεία που προσφέρουμε προς τον Θεό με όλη μας την πίστη για τη δική μας λύτρωση, συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στο έργο της σωτηρίας της δικής μας, αλλά και όλου του ανθρώπινου γένους. Ο Κύριος που πάσχει, που πεθαίνει, που αναστήνεται, είναι η Κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας της οποίας είμαστε μέλη. Συμμετέχουμε, λοιπόν, συμπάσχουμε, συμμετέχουμε στον θάνατο και στην ταφή του: «Μήπως αγνοείτε ότι όσοι βαπτισθήκαμε στο Χριστό Ιησού, έχουμε βαπτισθεί στο θάνατό του; Έχουμε ενταφιαστεί, λοιπόν, μαζί του, με το Βάπτισμα στο θάνατο, ώστε όπως ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς μέσω της δόξας του Πατέρα, έτσι και εμείς να πορευθούμε μέσα σε μια νέα ζωή. Εάν πράγματι έχουμε πλήρως ενωθεί μαζί του με ένα θάνατο όμοιο με το δικό του, θα είμαστε επίσης ενωμένοι και με την ανάστασή του. Γνωρίζουμε ετούτο: πως ο παλαιός μας άνθρωπος έχει σταυρωθεί μαζί του, για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μην είμαστε πια δούλοι στην αμαρτία. Πράγματι, όποιος πεθάνει, έχει ελευθερωθεί από την αμαρτία. Αν όμως πεθάναμε μαζί με το Χριστό, πιστεύουμε πως θα ζήσουμε επίσης μαζί του, γνωρίζοντας ότι ο Χριστός, αναστημένος από τους νεκρούς, δεν πεθαίνει πια, ότι ο θάνατος δεν έχει επάνω του καμιά εξουσία. Γιατί ως προς το ότι πέθανε, πέθανε μια για πάντα για την αμαρτία. Τώρα όμως που ζει, ζει για το Θεό. Έτσι κι εσείς να θεωρείτε τους εαυτούς σας, ότι είναι νεκροί για την αμαρτία, αλλά ζωντανοί για το Θεό, μέσω του Χριστού Ιησού» (βλ. Ρωμ 6,3-11).

Σηκώνουμε, λοιπόν, ψηλά τα κεφάλια μας και ατενίζουμε προς τον ορίζοντα που γλυκοχαράζει. Οι πολλές ή οι λίγες καταστάσεις θανάτου που ζούμε σε καθημερινή βάση, τα υπαρξιακά μας άγχη και οι αγωνίες μας, οι λύπες και τα πένθη μας, οι φόβοι για το παρόν και για το μέλλον, τα προβλήματά μας, όλα αυτά φωτίζονται από το λαμπρό φως της Αναστάσεως που τελούμε ως παρεπίδημοι πάνω στη γη, για να τη γευτούμε στην πληρότητά της αργότερα.

Ας είναι το φετινό μας Πάσχα μια βέβαιη πρόγευση από την Ανάσταση Ελπίδας που αναμένουμε. Και Ελπίδα μας είναι ο Χριστός ο Αναστημένος!      



Ξινάρα

v       Στις 4 Μαρτίου απεβίωσε στη Σύρο

αιφνιδίως ο Ιάκωβος Δελλατόλας (Προβατίνης), πλήρης ημερών, στη σεβάσμια ηλικία των 92 ετών. Συλλυπούμαστε τους οικείους του και ευχόμαστε την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του στους ουρανούς!

Χώρα

v        Στις 24 Ιανουαρίου τέλεσαν τους γάμους τους ο Αντώνης Βίδος και η Ρίτα Ζαλώνη. Τους ευχόμαστε να σχηματίσουν μια χριστιανική οικογένεια!

v        Στις 15 Φεβρουαρίου το Ενοριακό Συμβούλιο της Ενορίας μας διοργάνωσε χοροεσπερίδα μεταξύ των ενοριτών, με σκοπό να ενισχυθούν ο οικογενειακός δεσμός μεταξύ των ενοριτών. Τα έσοδα της χοροεσπερίδας και της κλήρωσης που προσέφεραν πολλοί ενορίτες ανήλθαν στο ποσό των 3000 € τα οποία διατέθηκαν για την ενίσχυση του έργου της οργάνωσης «Γιατροί χωρίς σύνορα». Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο αρχιεπίσκοπός μας π. Νικόλαος, ο π. Στυλιανός Τουφεκλής που εκπροσώπησε τον Σεβ/τατο μητροπολίτη κ. κ.  Δωρόθεο και οι αρχές της πόλης και του νησιού μας. Αξίζουν συγχαρητήρια οι διοργανωτές της εκδήλωσης και όσοι προσέφεραν ανοιχτόχερα τον οβολό τους για τη στήριξη ενός τόσο σπουδαίου φιλανθρωπικού και κοινωνικού έργου.  

v        Στις 19 Φεβρουαρίου κηδεύτηκε από τον ενοριακό μας ναό ο Ροδόλφος Ξανθάκης, που πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών περίπου. Συλλυπούμαστε τους συγγενείς του και ευχόμαστε την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του. Ο θανών είχε στο παρελθόν διακονήσει στον ενοριακό μας ναό με το χάρισμα της ψαλμωδίας.

v        Στις 21 Φεβρουαρίου τέλεσαν τους γάμους τους στην ενορία μας ο Ιωάννης Ρούσσος και η Δήμητρα Συριανού από τη Μύκονο. Τους ευχόμαστε να σχηματίσουν μια χριστιανική οικογένεια!

v        Στις 22 Φεβρουαρίου έλαβε το Μυστήριο του Βαπτίσματος ο Ματθαίος Παλαμάρης, του Ματθαίου και της Φωτεινής Ξενάκη. Στους ευτυχείς γονείς ευχόμαστε να δουν μια μέρα το παιδί τους ένα καλό χριστιανό!

v        Στις 24 Φεβρουαρίου τελέστηκε στο ναό του Αγ. Αντωνίου αρχιερατικό μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της Καρμελίνας Περρή, αδελφής του αρχιεπισκόπου πρώην Νάξου-Τήνου κ. κ. Ιωάννη Περρή, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την πολυετή προσφορά της προς την τοπική μας Εκκλησία.

v        Στις 24 Φεβρουαρίου απεβίωσε στην ενορία μας και κηδεύτηκε την επομένη η Αγνή Ξενοπούλου σε ηλικία 57 ετών, μετά από πολύχρονη και επώδυνη ασθένεια και έγινε υπόδειγμα χριστιανικής υπομονής και καλού χριστιανικού θανάτου. Συλλυπούμαστε τους συγγενείς της και ευχόμαστε την αιώνια ανάπαυση της ψυχής της στη Βασιλεία του Θεού. Η οικογένειά της ευχαριστεί όλους εκείνους που συμπαραστάθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο στην ασθένειά της, και μετά τον θάνατό της στο πένθος τους. Οι προσφορές που έγιναν στη μνήμη της αντί στεφάνου, διατέθηκαν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. 

v        Στις 26 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στην ενοριακή μας αίθουσα συνάθροιση των γονέων των εφήβων της 1ης Γυμνασίου, ως ετοιμασία για την Ομολογία πίστεως στην οποία θα προβούν τα παιδιά τους την προσεχή Κυριακή. Στους γονείς μίλησε ο εφημέριος Χώρας π. Μ. Φώσκολος, εξηγώντας τη σπουδαιότητα μιας τέτοιας πράξης στην οποία οι γονείς πρέπει να έρθουν αρωγοί.

v        Επίσης την 1η Μαρτίου απεβίωσε στην ενορία μας η καταγόμενη από την Κώμη Άννα Σάββαρη σε ηλικία 79 ετών. Η θανούσα κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα στην ενορία του Αγ. Ιωάννη στην Κώμη. Συλλυπούμαστε τους συγγενείς του και ευχόμαστε την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του.  

Καλλονή

v                 Με επισημότητα τελέστηκε το Τριήμερο προσκυνήσεως του Αγιοτάτου Μυστηρίου τα Χριστούγεννα. Την τρίτη ημέρα, 27 Δεκεμβρίου, ο Σεβ/τος Αρχιεπίσκοπος μας π. Νικόλαος, τέλεσε αρχιερατικό Εσπερινό και κήρυξε το Θ. Λόγο. Στο αρμόνιο ο π. Νικόλαος Ψάλτης συνόδευε την ψαλμωδία. Έλαβε μέρος και ο π. Αντώνιος Φόνσος.

v                 Στις 27 Δεκεμβρίου ο Κύριος κάλεσε κοντά του την Μαριέττα Σκλάβου, ετών 94, εφοδιασμένη με τα Αγια Μυστήρια. Η κηδεία της έγινε στις 28 Δεκεμβρίου από τον Ι. Ναό του Αγ. Ζαχαρία. Επίσης, στις 30 Δεκεμβρίου ο Κύριος κάλεσε κοντά του την Μαρία Κορινθίου, ετών 95, εφοδιασμένη με τα Αγια Μυστήρια. Η κηδεία της έγινε την επομένη, 31 Δεκεμβρίου από τον Ι. Ναό του Αγ. Ζαχαρία. Είθε ο Κύριος ας αναπαύσει τις ψυχές τους στην αιώνια ζωή της Βασιλείας του.

v                 Στις 2 Φεβρουαρίου έγινε σύσκεψη του ενοριακού Συμβουλίου. Έγινε και ο απο­λογισμός των εσόδων και εξόδων του ενοριακού ναού και υπογράφηκαν από τα μέλη τα σχετικά έγγραφα, για την ανακοίνωση του απολογισμού στο εκκλη­σίασμα και στην Αρχιεπισκοπή.

v                 Στις 9 Φεβρουαρίου τελέστηκε η Θ. Λειτουργία στο εξωκκλήσι της «Αγίας Ελεούσας» (Υπαπαντή του Κυρίου) και στις 10 Φεβρουαρίου στο ιδιόκτητο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Λούρδης. Και στα δύο εξωκκλήσια έλαβαν μέρος πολλοί πιστοί από τα γύρω χωριά, παρά την κακοκαιρία.

v                 Στις 12 Φεβρουαρίου, «Τσικνοπέμπτη», οργανώθηκε στην ενοριακή αίθουσα του Αγίου Ζαχαρία, από τα μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης παραδο­σιακό χοιροσφάϊ, με πλούσιο τραπέζι, στο οποίο παρακάθισαν σχεδόν όλες οι Αρχές της Τήνου ο πρώην εφημέριος π. Αντώνιος Φόνσος και πλήθος συνδαιτυμόνων από τα χωριά και τη Χώρα. Οι εκλεκτοί παραδοσιακοί μεζέδες, το άφθονο κρασί, η λαϊκή ορχήστρα του Αντώνη Χαρικιοπούλου από τη Μυρσίνη, χάρισαν σε όλους κέφι, χαρά και ομόνοια. Το κέφι δεν μειώ­θηκε παρά τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος. Το γλέντι συνέχισε αμείωτο με λουξ και κεριά. Χαιρετισμό απηύθυναν ο Δήμαρχος Εξωμβούργου κ. Κροντηράς, ο πρόεδρος της τοπικής αυτοδιοίκησης κ. Γεώργιος Στεργιώτης και ο Εφημέριος. Θερμά συγχαρητήρια για την ωραία πρωτοβουλία και στις εκλεκτές μαγείρισσες, που παρά το κρύο και τη βροχή, δούλεψαν με μεράκι ένα μερόνυκτο για να ετοιμάσουν τέτοιο τρα­πέζι και για τόσο κόσμο. Αυτό γίνεται πρώτη φορά στην Καλλονή και ευχόμαστε να επαναληφθεί και του χρόνου.

Καρκάδος

Στις 25 Δεκεμβρίου, μετά από πολύχρονη ασθένεια, απεβίωσε στη Χώ­ρα, εφοδιασμένη με τα Αγια Μυστήρια, η Θωμαή Ρουγγέρη, σε ηλικία 87 ετών. Η κηδεία της έγινε κατά την επιθυμία της την επομένη από τον ενοριακό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στον Καρκάδο. Επίσης στις 22 Ιανουαρίου απεβίωσε στην Αθήνα η Μαρία Αρμάου, ετών 90. Η κηδεία της έγινε την επομένη, από τον ενοριακό μας ναό. Είθε ο Κύριος να τους χαρίσει την αιώνια ανάπαυση στην Βασιλεία του.

Αετοφωλιά

Άρχισαν οι εργασίες για την ασφαλτόστρωση του οδικού δικτύου Αετοφωλιάς-Πλατιών. Ήδη εκτελούνται τεχνικά έργα και διαμόρφωση του δρόμου. Οι εργασίες σταμάτησαν για λίγο λόγω της σφοδρής κακοκαιρί­ας και χιονόπτωσης που παρέλυσαν για τρίτη φορά την κυκλοφορία. Ευ­χόμαστε σύντομα οι εργασίες να συνεχίσουν με ταχύ ρυθμό.

Άνδρος

Την Κυριακή 29 Φεβρουαρίου ο εφημέριος π. Μάρκος Φώσκολος επισκέφτηκε την ενορία του Αγ. Ανδρέα και τέλεσε την Ακολουθία της Ευλογίας της Στάχτης και τη Θ. Λειτουργία.

Νάξος

v      Στις 2 Φεβρουαρίου, εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου πανηγύρισε ο μητροπολιτικός μας ναός. Την παραμονή τελέστηκε ο επίσημος εόρτιος Εσπερινός από τον εφημέριο π. Εμμ. Ρεμούνδο. Την ημέρα της Εορτής κατέφτασε ο Σεβ/τος αρχιεπίσκοπός μας π. Νικόλαος, συνοδευόμενος από τον π. Στανίσλαο Στουραϊτη και δυο Αδελφές Ουρσουλίνες. Η ευλογία των κεριών τελέστηκε στο παρεκκλήσιο της Αμιάντου Συλλήψεως και ακολούθησε λιτανεία μέχρι τον μητροπολιτικό Ναό, όπου τελέστηκε η επίσημη Θ. Συλλειτουργία. Ο αρχιεπίσκοπος δεξιώθηκε τους επισήμους και τους φιλέορτους στην Αρχιεπισκοπή. Την επομένη, εορτή του Αγ. Βλασίου, τελέστηκε κατά τη Θ. Λειτουργία και η παραδοσιακή ευλογία εναντίον των ασθενειών του λάρυγγα. Μετά ακολούθησε σύσκεψη του Ενοριακού Συμβουλίου με τον Αρχιεπίσκοπο.

v     Στις 22 Φεβρουαρίου έλαβε το Μυστήριο του Βαπτίσματος ο Ιωσήφ Nila του Hil και της Mariye που κατάγονται από την Αλβανία. Την ίδια μέρα χορηγήθηκε και το Μυστήριο του Χρίσματος και στην κόρη της Greta. Στην ιεροτελεστία ήταν παρόντες αρκετοί συμπατριώτες τους που τους δεξιώθηκαν, στη συνέχεια, στην Αρχιεπισκοπή.  

«Ιστορικά Βήματα προς την Ενότητα των Εκκλησιών»

Την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου με την ευκαιρία της παγκόσμιας εβδομάδας για την ενότητα των χριστιανών που τελείται κάθε χρόνο από 18 έως 25 Ιανουαρίου, η Επιτροπή για την Ποιμαντική της Νεολαίας της Αρχιεπισκοπής μας οργάνωσε μια ομιλία-παρουσίαση για τα σημαντικότερα ιστορικά βήματα που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό για την ενότητα των Εκκλησιών. Ομιλητής ήταν ο π. Αθανάσιος Αρμάος της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας. Μετά από σύντομη παρουσίαση του ομιλητή, ο π. Αθανάσιος έλαβε τον λόγο και ως ειδικός στα θέματα ενότητας των Εκκλησιών, παρουσίασε στο ακροατήριο όλες τις προσπάθειες που γίνονται και από τις δύο πλευρές, Ανατολής και Δύσης, για την Μία και Μοναδική Εκκλησία του Κυρίου.

Αλλαγές εφημερίων

Ο σεβασμιότατος αρχιεπίσκοπος μας π. Νικόλαος, ύστερα από δέκα μήνες εφαρμογής του προγράμματος των ενοριακών ενοτήτων, προέβη σε διορθωτικές κινήσεις, προσαρμόζοντας τα όρια και τις ευθύνες των ενοτήτων στις τρέχουσες ανάγκες. Το κείμενο του επισκοπικού εγγράφου το παραθέτουμε στη συνέχεια. 


²²²²²²²²²²²²²²²²²²

ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ

 

Πέρασαν δέκα μήνες από την ημέρα της εκδόσεως του Επισκοπικού μας Διατάγματος με ημερομηνία 7 Μαΐου 2004, με το οποίο συστήσαμε τις Ποιμαντικές Ενότητες στην Εκκλησιαστική μας Επαρχία Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου και ορίσαμε τους Εφημερίους και Συνεφημερίους.

Παρακολουθήσαμε από πολύ κοντά και με πολλή αγάπη τις προσπάθειες που κατέβαλε κλήρος και λαός για να προσαρμοστεί στις νέες καταστάσεις.

Επαινούμε εκείνους οι οποίοι με αληθινό πνεύμα Εκκλησίας συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλλουν στη δημιουργία πνεύματος συνεργασίας και προσφοράς συμπληρωματικής ποιμαντικής διακονίας.

Κατανοούμε όσους δυσκολεύτηκαν στην τήρηση των όσων αποφασίσαμε και είδαμε τις κάποιες πρακτικές δυσκολίες που προέκυψαν  από την πιστή τήρησή του Διατάγματος.

Ακούσαμε προσεκτικά τη γνώμη όλων των εφημερίων και επιθυμώντας να βοηθήσουμε ακόμη περισσότερο στην πνευματική εξυπηρέτηση των πιστών μας αλλά και στην εξασφάλιση αποτελεσματικότερης συνεργασίας μεταξύ των Εφημερίων, προβαίνουμε με το παρόν Επισκοπικό Διάταγμα σε  μικρές διορθωτικές παρεμβάσεις σ’ εκείνο της 7ης Μαΐου του 2003, ως εξής:

α.- Παραμένει ο θεσμός των Ποιμαντικών ενοτήτων:

01.- Μητροπόλεως Νάξου (Ενορίες: Μητροπόλεως Νάξου, Αγίου Αντωνίου Παρκιάς Πάρου και Αγίου Γεωργίου Νάουσας Πάρου).

02.-Μητροπόλεως Τήνου (Ενορίες: Αγάπης, Κρόκου, Ξινάρας, Κουμάρου, Σκαλάδου, Λουτρών, Μυκόνου, Κέχρου, Βωλάξ).

03.- Πόλεως Τήνου (Ενορίες: Αγίου Νικολάου Χώρας Τήνου, Αγίου Ανδρέα Χώρας Άνδρου).

04.- Πάνω Μερών ( Στενής, Μυρσίνης, Ποταμιάς).

05.- Μέσα και Έξω Μερών (Κάμπου, Καρδιανής, Ταραμπάδου, Κτικάδου, Σμαρδάκιτου).

06.- Κάτω Μερών (Καλλονής, Καρκάδου, Κώμης, Περάστρας, Κάτω Κλείσματος, Αετοφωλιάς).

07.- Χίου (Χίος-Μυτιλήνη-Σάμος)

 

β.- ο π. Γεώργιος Ανδριώτης διατηρεί τη θέση του Εφημερίου του Ιερού Ναού του Τιμίου Σταυρού στο Κτικάδο, και ορίζεται εφημέριος επίσης του Ενοριακού Ναού του Αγίου Αντωνίου στο Σμαρδάκιτο.

 

γ.- Ο π. Νικόλαος Ψάλτης διατηρεί τη θέση του Εφημερίου του Ενοριακού Ναού του Αγίου Ιωάννη της Κώμης και του Αγίου Γεωργίου στην Περάστρα και  ορίζεται εφημέριος επίσης του Ενοριακού Ναού της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στο Κάτω Κλείσμα και του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αετοφωλιά.

 

δ.- Ο π. Σεβαστιανός Φρέρης διατηρεί τη θέση του Εφημερίου του Ενοριακού Ναού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στο Σκαλάδο, του Ενοριακού Ναού του Αγίου Ιγνατίου στα Λουτρά και ορίζεται Εφημέριος και του Ενοριακού Ναού της Παναγίας του Ροδαρίου στη Μύκονο.

 

ε.- Ο π. Αντώνιος Φόνσος διατηρεί τη θέση του Εφημερίου του Ενοριακού Ναού της Αγίας Τριάδος στον Κάμπο, του Ενοριακού Ναού της Γεννήσεως της Θεοτόκου στην Καρδιανή, του Ενοριακού Ναού της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στη Μυτιλήνη και ορίζεται Εφημέριος και του Ενοριακού Ναού του Αγίου Μιχαήλ στον Ταραμπάδο.

  

στ.- Ο π. Ριχάρδος Ταράσκεβιτς, ορίζεται Εφημέριος του Ενοριακού Ναού της Παναγίας της Φανερωμένης στον Κέχρο, της Γεννήσεως της Θεοτόκου στη Βωλάξ και του Ενοριακού Ναού του Αγίου Νικολάου στη Χίο.

 

ζ.- Ο π. Στανίσλαος Στουραϊτης, ορίζεται Εφημέριος του Ενοριακού Ναού του Αγ. Αγαπητού στο Αγάπη, του Ενοριακού Ναού της Παναγίας της Ευαγγελίστριας στον Κρόκο, του Ενοριακού ναού της Μεταμορφώσεως στον Κουμάρο και του Ενοριακού Ναού των Αγ. Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Ξινάρα.

 

Το παρόν Διάταγμα δόθηκε στα Γραφεία της Αρχιεπισκοπής μας στην Τήνο σήμερα ημέρα Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου του έτους 2004 και θα ισχύσει από τις 24 Φεβρουαρίου, ημέρα Τετάρτη, πρώτη ημέρα της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής.

 

+ Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος

 

Την 5η Κυριακή της Σαρακοστής (28 Μαρτίου)

θα τελεστεί η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

από τη Μονή του Αγ. Φραγκίσκου (Πεντόστρατος) μέχρι το Προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας (Εξώμπουργο),

όπου οι συμμετέχοντες θα μπορούν να λάβουν μέρος στο Μυστήριο της Μετάνοιας και της Συμφιλίωσης.


Το Μήνυμα

του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β’

για τη Τεσσαρακοστή του 2004

 

Αγαπητοί  Αδελφοί και Αδελφές,

 

1

Με την επιβλητική Ακολουθία επαλείψεως της αγίας στάχτης στα μέτωπα των πι­στών ξεκινά η ιερή περίοδος της Μεγάλης Τεσ­σαρακοστής, κατά την οποία η θεία Λατρεία α­νανεώνει προς τους πιστούς την έκκληση της για μια ριζική μεταστροφή, με εμπιστοσύνη προς τη θεία ευσπλαχνία.

Το φετινό θέμα αυτής της περιόδου, «Όποιος δέχεται έστω και ένα από αυτά ία μικρά παιδιά στο όνομα μου, εμένα δέχεται» (Μτ 18,5), προ­σφέρει την ευκαιρία να σκεφθούμε την κατάστα­ση των παιδιών, τα οποία και σήμερα ο Ιησούς καλεί κοντά του και τα υποδείχνει ως παράδειγμα σε όσους θέλουν να γίνουν μαθητές του. Τα λόγια του Χριστού αποτελούν μια προτροπή να εξετά­σουμε πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι σ' αυτά τα παιδιά μέσα στις οικογένειες. Μέσα στην πολι­τική κοινωνία και μέσα στην Εκκλησία.

Τα ίδια λόγια είναι επίσης μια προτροπή να α­νακαλύψουμε και πάλι την απλότητα και την ε­μπιστοσύνη, τις οποίες ο πιστός οφείλει, να καλ­λιεργεί, μιμούμενος τον Υιό του Θεού, ο οποίος συμμερίσθηκε την τύχη των μικρών και των φτω­χών. Σχετικά με αυτό το θέμα, η Αγία Κλάρα της Ασίζης χαιρόταν να λέει ότι ο Χριστός "γεννήθη­κε σε μια φάτνη, έζησε φτωχός στη γη και έμεινε γυμνός πάνω στον σταυρό".

Ο Ιησούς αγάπησε τα παιδιά και έδειξε σ' αυ­τά την προτίμηση του "για την απλότητα τους, για τη χαρά της ζωής τους, για τον αυθορμητισμό τους και για την πίστη τους, που ήταν γεμάτη θαυμασμό" Γι’ αυτό ο Ιησούς ζητά από την αν­θρώπινη κοινότητα να ανοίξει την αγκαλιά της και την καρδιά της, σαν να πρόκειται για τον Ί­διο: "Όποιος δέχεται έστω και ένα από αυτά τα παιδιά στο όνομα μου, εμένα δέχεται" (Μτ 18, 5). Με τα παιδιά ο Ιησούς τοποθετεί τους "μικρό­τερους αδελφούς του", δηλαδή τους δυστυχισμέ­νους, τους φτωχούς, τους πεινασμένους, τους δι­ψασμένους, τους ξένους, τους γυμνούς, τους α­σθενείς, ιούς φυλακισμένους. Όταν τους δεχόμα­στε και τους αγαπούμε, ή αντίθετα δείχνουμε σ' αυτούς την αδιαφορία μας και την άρνηση μας, η συμπεριφορά μας στρέφεται στον ίδιο τον Χριστό, γιατί Αυτός βρίσκε­ται ιδιαίτερα παρών στο πρόσωπο τους.

2

 Το Ευαγ­γέλιο διηγεί­ται την παιδι­κή ηλικία του Ιησού, στο φτωχό σπίτι της Ναζαρέτ, όπου ήταν υποταγμέ­νος στους γονείς του, "μεγάλωνε σε σοφία, ηλικί­α και χάρη μπροστά στον Θεό και μπροστά στους ανθρώπους" (Λκ 2, 52). Δεχόμενος να γίνει παιδί ο Ιησούς θέλησε να συμμερισθεί την ανθρώπινη εμπειρία. «Άδειασε τον εαυτό του, γρά­φει ο Απόστολος Παύλος, παίρνοντας τη μορφή δούλου, και έγινε όμοιος με τους ανθρώπους, εμ­φανιζόμενος με ανθρώπινη μορφή, ταπείνωσε τον εαυτόν του και έγινε υπάκουος μέχρι τον θά­νατο και μάλιστα θάνατο επάνω στον σταυρό" (Φιλ 2,7-8). Όταν δωδεκαετής έμεινε στο Ναό της Ιερουσαλήμ στους γονείς του που τον έψα­χναν με αγωνία, είπε: "Γιατί με ψάχνετε; Δεν ξέ­ρατε ότι πρέπει να ασχολούμαι με τα πράγματα του Πατέρα μου;" (Λκ. β', 49). Πραγματικά, όλη του η επίγεια ζωή χαρακτηριζόταν από μια υιική υποταγή, γεμάτη εμπιστοσύνη, στον Ουράνιο Πατέρα του. "Τροφή μου, έλεγε, είναι να κάνω το θέλημα Εκείνου που με έστειλε για να κάνω το έργο του" (Ιω 4, 34).

Στα χρόνια της δημόσιας ζωής του, επανάλαβε πολλές φορές ότι μονάχα όσοι ξέρουν να γίνουν σαν τα παιδιά θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρα­νών (βλ. Μτ 18, 3 / Μκ 10,15 / Λκ 18,17 / Ιω 3,3). Στα λόγια του το μικρό παιδί γίνεται η πιο εύλαλη εικόνα του μαθητού, ο οποίος καλεί­ται να ακολουθήσει τον Θεό Διδάσκαλο με τη προθυμία ενός μικρού παιδιού: "Όποιος γίνει μι­κρός όπως αυτό το παιδάκι, θα είναι ο μεγαλύτε­ρος στη Βασιλεία των Ουρανών" (Μτ 18, 4).

"Να γίνουμε" μικροί και να δεχθούμε τους μι­κρούς: αυτές είναι οι δυο όψεις μιας μοναδικής διδασκαλίας, την οποία ο Κύριος ανανεώνει προς τους μαθητές του στην εποχή μας. Μονάχα ό­ποιος γίνεται "μικρός" βρίσκεται σε θέση να δε­χθεί με αγάπη τα "μικρότερα" αδέλφια του.

 

3

Πολλοί είναι οι πιστοί που προσπαθούν να ακολουθούν πιστά αυτά τα διδάγματα του Κυρίου. Εδώ θέλω να υπενθυμίσω τους γο­νείς, οι οποίοι δεν διστάζουν να αναλάβουν τις ευθύνες μιας πολύτεκνης οικογένειας, τις μητέ­ρες και τους πατέρες, οι οποίοι αντί να δίνουν προτεραιότητα στην αναζήτηση της επαγγελμα­τικής επιτυχίας και της σταδιοδρομίας τους, επι­δίδονται να μεταδίδουν στα παιδιά τους τις αν­θρώπινες και τις θρησκευτικές εκείνες αξίες, που δίδουν αληθινό νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό σκέπτομαι ό­σους φροντίζουν για τα παιδιά με ιδιαίτερες δυ­σκολίες και ανακουφίζουν τους πόνους των παι­διών και των οικογενειών τους, που προέρχονται από τις πολεμικές συγκρούσεις και τη βία, από την έλλειψη τροφής και νερού, από την εξανα­γκαστική μετανάστευση και από τόσες μορφές α­δικίας που βρίσκονται μέσα στον κόσμο.

Δίπλα όμως σε τόση γενναιοδωρία πρέπει να διαπιστώσουμε και τον εγωισμό τόσων και τόσων ανθρώπων, οι οποίοι "δεν δέχονται" τα παιδιά. Υ­πάρχουν ανήλικοι που είναι βαθιά τραυματισμέ­νοι από τη βία των ενηλίκων: σεξουαλικές κατα­χρήσεις, οργανωμένη πορνεία, μετακίνηση και χρήση ναρκωτικών, παιδιά που υποχρεώνονται να εργάζονται ή επιστρατεύονται για να πολεμή­σουν, αθώα παιδιά σημαδεμένα για πάντα από τη διάλυση των οικογενειών, μικρά παιδιά στο ε­γκληματικό εμπόριο οργάνων του σώματος και στο δουλεμπόριο. Και τι να πούμε για την τραγω­δία του ΑΙDS, με τις καταστροφικές συνέπειες της στην Αφρική; Γίνεται λόγος για εκατομμύρια ανθρώπων, θυμάτων αυτής της μάστιγας, και από αυτούς πάρα πολλοί έχουν προσβληθεί από τη γέννηση τους. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια της μπροστά σε ένα δράμα τόσο ανησυχητικό!

 

4

 Τι κακό έκαναν αυτά τα παιδιά για να κληρονομήσουν τόσο πόνο; Από ανθρώ­πινη άποψη δεν είναι εύκολο, αντίθετα είναι ακα­τόρθωτο να απαντήσουμε στο ανησυχητικό αυτό ερώτημα. Μονάχα η πίστη μας βοηθά να διεισδύσουμε στην τόσο βαθιά άβυσσο του πόνου. Γινό­μενος "υπάκουος μέχρι θανάτου και μάλιστα θα­νάτου στον σταυρό" (Φιλ 2, 8), ο Ιησούς έλαβε ε­πάνω του τον ανθρώπινο πόνο και τον φώτισε με το εκθαμβωτικό φως της Αναστάσεως. Με τον θά­νατο του νίκησε για πάντα τον θάνατο.

Κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή προετοιμα­ζόμαστε για να ξαναζήσουμε το πασχαλινό Μυ­στήριο, το οποίο φωτίζει με ελπίδα όλη την ύ­παρξη μας, ακόμη και στις πιο πολύπλοκες και πιο οδυνηρές όψεις της. Η Μεγάλη Εβδομάδα θα μας παρουσιάσει και πάλι αυτό το μυστήριο της σωτηρίας, διαμέσου των επιβλητικών τελετών του Πασχαλινού τριημέρου.

 

Αγαπητοί Αδελφοί και Αδελφές.

5

 Ας αρχίσουμε με εμπιστοσύνη την πορεία της Τεσσαρακοστής, εμψυχωμένοι από την πιο έντονη προσευχή, την μετάνοια και την προσοχή προς τις ανάγκες των άλλων. Ας είναι η ευλογημένη αυτή περίοδος μια ευκαιρία ιδιαίτερη για να αφιερώσουμε μεγαλύ­τερη φροντίδα σία παιδιά, μέσα στο δικό μας οι­κογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον: αυτά τα παιδιά αποτελούν το μέλλον της ανθρωπότητας.

Με την χαρακτηριστική απλότητα των μικρών παιδιών ας απευθυνθούμε στον Θεό αποκαλώντας τον, όπως ο Ιησούς μας δίδα­ξε: "Αββά", Πατέρα μας, στην προσευχή του "Πά­τερ Ημών". Πατέρα μας: Ας επαναλαμβάνουμε συχνά κα­τά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ας επαναλαμβάνουμε αυτήν την προσευχή με βαθιά πίστη. Επικαλούμενοι τον Θεό ως "Πατέρα μας", συνειδητοποιούμε ότι είμαστε παιδιά του και αισθανόμαστε αδέλφια μεταξύ μας. Με αυτόν τον τρόπο θα μας είναι ευκολότερο να ανοίξουμε τις καρδιές μας στα μικρά παιδιά, σύμφωνα με την πρόσκληση του Ιησού: "Όποιος δέχεται έστω και ένα από τα μικρά αυτά παιδιά στο όνομα μου, ε­μένα δέχεται" (Μτ 18,5).

Με αυτές τις ευχές, επικαλούμαι για τον καθέ­να σας την ευλογία του Θεού, διαμέσου της μεσι­τείας της Παναγίας, Μητέρας του Λόγου του Θε­ού, που έγινε άνθρωπος, και Μητέρας όλης της ανθρωπότητας.

Ιωάννης-Παύλος Β’, πάπας

 

 

³³³³³³³³³³³³³³³³³³³³³


 

 

 

 

Τ Α

«ΤΗΝΙΑΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ»

Διακηρύττουν με απόλυτη πίστη ότι ο

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

και εύχονται στους Αναγνώστες τους

Καλό Πάσχα

και

Χαρούμενη Ανάσταση

 


Με­λί­τω­νος ε­πι­σκό­που Σάρ­δε­ων

Από την «Ο­μι­λί­α εις το Άγιο Πά­σχα»

Πολ­λά α­ναγ­γέλ­θη­καν α­πό τους προ­φή­τες εν ό­ψει του μυ­στη­ρί­ου του Πά­σχα, που εί­ναι ο Χρι­στός, «εις τον ο­ποί­ον α­νή­κει η δό­ξα στους αι­ώ­νες. Α­μήν».

Αυ­τός, ό­ταν α­πό τους ου­ρα­νούς κα­τέ­βη­κε στη γη για χά­ρη του αν­θρώ­που που υ­πέ­φε­ρε, ντύ­θη­κε αυ­τόν τον ί­διο α­πό τα σπλά­χνα μιας παρ­θέ­νας και φα­νε­ρώ­θη­κε άν­θρω­πος. Πή­ρε ε­πά­νω του τα πά­θη του αν­θρώ­που που έ­πα­σχε, μέ­σω του σώ­μα­τος που μπο­ρού­σε να πά­θει και κα­τέ­στρε­ψε τα πά­θη της σάρ­κας, ε­νώ με το πνεύ­μα του, που δεν μπο­ρού­σε να πε­θά­νει, σκό­τω­σε τον αν­θρω­πο­κτό­νο θά­να­το.

Αυ­τός εί­ναι εκείνος που ο­δη­γή­θη­κε σαν α­μνός και σφα­γιά­στη­κε σαν πρό­βα­το, μας λύ­τρω­σε α­πό τη λα­τρεί­α του κό­σμου σαν α­πό τη χώ­ρα της Αι­γύ­πτου και μας ε­λευ­θέ­ρω­σε α­πό τη δου­λεί­α του δια­βό­λου, σαν α­πό το χέ­ρι του Φα­ρα­ώ, ε­νώ με το δι­κό του πνεύ­μα σφρά­γι­σε τις ψυ­χές μας και με το δι­κό του αί­μα τα μέ­λη του σώ­μα­τός μας.

Αυ­τός εί­ναι εκείνος κα­τα­ντρό­πια­σε τον θά­να­το και έ­ρι­ξε το διά­βο­λο σε πέν­θος, ό­πως ο Μω­υ­σής τον Φα­ρα­ώ.

Αυ­τός εί­ναι ε­κεί­νος που κτύ­πη­σε την α­νο­μί­α και έ­κα­με να ορ­φα­νέ­ψει η α­δι­κί­α, ό­πως έκαμε ο Μω­υ­σής την Αί­γυ­πτο.

Αυ­τός εί­ναι ε­κεί­νος που μας ε­λευ­θέ­ρω­σε α­πό τη δου­λεί­α και μας οδήγησε στην ε­λευ­θε­ρί­α, α­πό το σκο­τά­δι στο φως, α­πό το θά­να­το στη ζω­ή, α­πό την τυραννίδα στην αι­ώ­νια βα­σι­λεί­α και κα­τέ­στη­σε α­πό μας ένα νέ­ο ιε­ρα­τεί­ο και ένα αι­ώ­νιο και ε­κλε­κτό λα­ό.

Αυ­τός εί­ναι το Πά­σχα της σω­τη­ρί­ας μας. Αυ­τός εί­ναι ε­κεί­νος που πολ­λά και σε με­γά­λο α­ριθ­μό υ­πέ­μει­νε: αυ­τός στο πρό­σω­πο του Ά­βελ φο­νεύ­θη­κε, στο πρό­σω­πο του Ι­σα­άκ δέ­θη­κε, του Ια­κώβ ξενιτεύτηκε, του Ιω­σήφ που­λή­θη­κε, του Μω­υ­σή εγκαταλείφτηκε, του αρ­νιο­ύ σφάχτηκε, του Δα­βίδ διώχτηκε και στο πρό­σω­πο των προ­φη­τών ατιμάστηκε.

Αυ­τός εί­ναι που σαρ­κώ­θη­κε στην Παρ­θέ­νο, που κρε­μά­στη­κε στο ξύ­λο, που τά­φη­κε στη γη, που α­να­στή­θη­κε απ’ τους νε­κρούς, που α­να­λή­φθη­κε στα υ­ψη­λά των ου­ρα­νών.

Αυ­τός εί­ναι ο ά­φω­νος α­μνός. αυ­τός εί­ναι α­μνός ο εσφαγ­μέ­νος, που γεν­νή­θη­κε α­πό την κα­λή α­μνά­δα, τη Μα­ρί­α. αυ­τόν πή­ραν α­πό το κο­πά­δι και τον έ­συ­ραν στη σφα­γή, που τον έσφαξαν το βράδυ, που τον  έθαψαν τη νύ­χτα, που πά­νω στο ξύ­λο δεν τον συνέτριψαν, που μέ­σα στο χώ­μα δε δια­λύ­θη­κε, που α­να­στή­θη­κε απ’ τους νε­κρούς και α­νέ­στη­σε τον άν­θρω­πο α­πό τα βά­θη του τά­φου.

Η ευλογία των Αγίων Ελαίων

στις Καθολικές Κοινότητες

του Αιγαίου

Στον κα­θε­δρι­κό να­ό κάθε Εκκλησιαστικής Επαρχίας, κάθε Μεγάλη Πέμπτη πρωί (ή Μ. Τετάρτη βράδυ) τελείται η ευλογία των Αγίων Ελαίων (το Έλαιο Κατηχουμένων, το Άγιο Μύρο του Χρίσματος και το Έλαιο Ευχελαίου). Η ευλογία αυτή γίνεται από τον επίσκοπο του τόπου και συλλειτουργούν όλοι οι ιερείς της Επαρχίας. Σ’ αυτή τη Θ. Συλλειτουργία εκφράζεται η ενότητα όλου του χριστιανικού λαού που συμμετέχει στο Ιερατείο του Κυρίου (η λεγόμενη «γενική ιεροσύνη» που προέρχεται από το κοινό Βάπτισμα και Χρίσμα όλων των πιστών).

Κατά τη διάρκεια των αιώνων η τελετή αυτή εξέφραζε και γενικότερα την ενότητα όλων των πιστών της Καθολικής Εκκλησίας ανά τον κόσμο και ορίστηκαν μια σειρά συμβολισμών που θα εξέφραζαν αυτή την ενότητα. Τέτοιοι συμβολισμοί ήταν ο αριθμός των συλλετουργούντων ιερέων (τουλάχιστο 12) και διακόνων, η αποστολή των Αγίων Ελαίων σε γειτονικές Επισκοπές, μικρότερης σπουδαιότητας, που εξαρτώνταν   διοικητικά από ορισμένες μητροπόλεις. Έτσι οι συμβολισμοί αυτοί απέκτησαν και νομικό χαρακτήρα, τόσο στη Δύση, όσο και στην Ανατολή. Για παράδειγμα, η καθιέρωση του Αγίου Μύρου στην Ορθόδοξη Εκκλησία γίνεται από τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τα αποστέλλει στις άλλες αυτοκέφαλες Εκκλησίες, σε ένδειξη ενότητας, εκκλησιαστικής κοινωνίας και πνευματικής και διοικητικής εξάρτησης.  

 Στην Καθολική Εκκλησία της Τήνου κά­θε χρό­νο, τη Με­γά­λη Πέ­μπτη, ο επίσκοπος κα­θαγίαζε τα Ά­για Έλαια στον καθεδρικό ναό του Κάστρου και έχουμε σίγουρες μαρτυρίες ότι τα έστελνε στον αρ­χιε­πί­σκο­πο Νά­ξου και στους ε­πι­σκό­πους Σύρας, Άν­δρου και Χί­ου. Πώς, όμως, μπορεί να εξηγηθεί η εξάρτηση μιας αρχιεπισκοπής, όπως της Παροναξίας (που ήταν και η μητρόπολη παντός Αιγαίου), καθώς και των άλλων λατινικών επισκοπών του Αιγαίου, από την μια απλή επισκοπή, όπως αυτή της Τήνου-Μυκόνου;

Ο αρχιεπίσκοπος Νάξου Διονύσιος Ρέντης δήλωνε στα 1601 πως δε μπορούσε να καθαγιάσει τα Άγια Έλαια στη Νάξο, επειδή δεν διέθετε τον προβλεπόμενο από το Τυπικό αριθμό ιερέων και διακόνων. Αλλά υπήρχε και ένας άλλος ακόμα λόγος. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα, χωρίς να πάψει να υφίσταται η κλασική διαίρεση των τοπικών Εκκλησιών σε επισκοπές, αρχιεπισκοπές και μητροπόλεις, στη Δύση επικράτησε και ο διαχωρισμός τους σε «in partibus christianitatis» (=στα μέρη της χριστιανοσύνης) και σε «in partibus infidelium» (=στα μέρη των απίστων, δηλ. κάτω από την κοσμική εξουσία μουσουλμάνων ή άλλων μη χριστιανών) ή «in partibus haereticorum» (=στα μέρη των αιρετικών, δηλ. κάτω από την κοσμική εξουσία διαμαρτυρομένων). H Εκκλησία της Τήνου που βρισκόταν κάτω από χριστιανική διακυβέρνηση (της Βενετίας) ήταν σε πλεονεκτικότερη θέση από εκείνη των υπόλοιπων καθολικών επισκοπών του Αιγαίου, που βρίσκονταν όλες κάτω από οθωμανική κυριαρχία. Εξάλλου, ο εκάστοτε επίσκοπος Τήνου-Μυκόνου ισχυριζόταν πως δεν υπαγόταν στον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο Νάξου (που ήταν ο μητροπολίτης της περιοχής), αλλά ότι ήταν «immediate subiectus» στην Αποστολική Έδρα της Ρώμης.

Τα δυο αυτά πλεονεκτήματα παρείχαν το προνόμιο στον επίσκοπο Τήνου να είναι εκείνος που ευλογούσε τα Άγια Έλαια και το Άγιο Μύρο τη Μ. Πέμπτη και τα έστελνε, σε ένδειξη κοινωνίας μέσω εκείνου με την Αγία Έδρα, στους άλλους Λατίνους επισκόπους του Αιγαίου.

Όμως, η πρακτική αυτή δε φαίνεται πως διατηρήθηκε για πολύ καιρό.


Κυκλοφόρησε ο 1ος τόμος

Anno Domini

Ι (ΜΜΙΙΙ)

Ένας τόμος για την ιστορική παρουσία

της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα


 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

v        Σπύρος Π. Γαούτσης, Το Ingresso του λατίνου επισκόπου Ζακύνθου και Κεφαλληνίας Βernardo Bocchini (1778-1785)  (σσ. 11-36)

v        Δημήτριος Ν. Κασαπίδης, Θηραϊκής καταγωγής βικάριοι στην Καθολική Εκκλησία Μήλου-Κιμώλου (σσ. 37-58)

v        Αλέξιος Γ. Κ. Σαββίδης, Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης  (σσ. 59-80)

v        Θέκλα Σανσαρίδου-Hendrickx, The awakening of greek national consciousness during thw 13th century (σσ. 81-124)

v        π. Σεβαστιανός Φρέρης, Οι ελληνικές μεταφράσεις της «Μιμήσεως του Χριστού»  (σσ. 125-152)

v        π. Μάρκος Φώσκολος, Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας Άργους Ναυπλίου (σσ. 153-176)

v        π. Μάρκος Φώσκολος, Η Επισκοπή Τήνου-Μυκόνου στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο φάκελλος «Επίσκοπος Γεώργιος Περπινιάνης» (σσ. 177-248)

v        Κατάλογοι των Επισκόπων της Λατινικής Εκκλησίας στην Ελλάδα  

v        Βιβλιοκρισίες και Βιβλιοπαρουσιάσεις (Ζαχ. Ν. Τσιρπανλής, π. Μάρκος Φώσκολος, Δημ. Ν. Κασαπίδης, Σπύρος Γαούτσης)

 

300 σελίδες για την παρουσία της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα. Ζητείστε τον στο τηλ. 22830-51813


home

main

The climate of the island is very healthy. This is because the blowing of the northern winds prevents the development of germs. It is reported that some people that were sick and visited the island were healed without medicine.
Tinos is basically an island with religious and worshipping tourists. The finding of the icon, the erection of the temple, the improvement of the transportation had a great impact to the social and economic evolution of the island. The fact that it attracted tourism developed the city of Tinos, in contrast with the villages. Nevertheless it helped to reduce migration and kept the residents of the island on their land. From 1940 to 1981 approximately 32% of the population immigrated. In 1940 the town of Tinos concentrated 25% of the population.
Today urbanism has taken over and 75% of the population in concentrated in the town of Tinos. Today approximately 40 villages are inhabited. Their establishing history goes back to the middle ages and the Byzantine years. There are also many settlements, which are basically younger and were developed near the sea.
 The fact that many tourist centers were developed at many locations, the creation of greenhouses, n location canning of various vegetables, the systematic and advanced utilization of marble, played a major role in the keeping of the population on the island and especially at the villages. These developments have increased the occupation in various parts of the island having as a result to fight back of immigration.
The mixed religious population of Tinos, gives the island a special folklore character. A Tinian dialect is noticed, with the extraction of the vowels, the alteration of consonants and names of persons that have a western influence.
 At Tinos we come across two Christian dogmas that harmoniously coexist. The Temple of Evangelistria is a very important demotic worshipping area for the Orthodox and people from all over Greece assemble throughout the whole year to worship here. However at the same time Tinos is a very important center for the Catholics, basically for the Greek Catholics. All you need to do is to take a look around at all the churches in order to substantiate that you are at a religious center. When Panagia/ the Virgin Mary is celebrated, worshippers from all over the world swarm the island. Tinos belongs to the Cyclades and is the third in size island of this complex. Its area is 194 square kilometers. The total length of its coastline is estimated to approx 114 kilometers. It is situated south east of Andros and north west of Mykonos. It highest mountain is named Tsiknias and is 725 meters high. According to mythology Aelos, the god of the winds lived at the channel of Tsiknias. This explains the fact that the area is veAt Tinos irrespective of being Catholic or Orthodox, all the people have a deep love for the Virgin Mary. The Orthodox celebrates Panagia (Virgin Mary) on the 25th of March and on the 15th of August and the Catholics on the 1st Sunday of May and also on the 15th of August. The residents of Tinos are very hospitable and they open heartedly offer food and board to the worshippers during the festivities. The Tinians in order to sustain the ground from suffering intense deterioration, have created on the sides of the mountains the so called pezoules, which are small fields with a resistance made of rocks in order for the ground not to get corroded and are used to cultivate their products. The reduction of the agricultural population slowly left some of these areas uncultivated. Today cereals, citrus fruit, fruits and also oil, wine and raki are cultivated. The products are consumed basically within internal market but some are also exported. Another beneficial product of Tinos, is its honey. In the past they also had silk growing.