Η Τεσσαρακοστή

του νέου αιώνα

 

Πριν μερικές μέρες η Εκκλησία εισήλθε στην περίοδο της Σαρακοστής, για να μπορέσει να τελέσει μέσα σε ανανεωμένη πνευματική αγαλλίαση το πρώτο Πάσχα της νέας χιλιετίας.

Η φετινή Σαρακοστή, εκ των πραγμάτων, έρχεται σημαδεμένη από την εμπειρία του Μεγάλου Ιωβηλαίου του 2000, αλλά και από το γεγονός ότι αποτελεί την πρώτη μεγάλη εμπειρία μετάνοιας μέσα στον 21ο αιώνα. Πρώτο χαρακτηριστικό που πρέπει να της προσδώσουμε είναι η συμφιλίωση. Μετάνοια χωρίς συμφιλίωση δεν εννοείται. Και όσοι ενδεχομένως, κάνουν λόγο για μετάνοια και αρνούνται να συμφιλιωθούν με τον Θεό και τον συνάνθρωπό τους, δεν είναι παρά υποκριτές και φαρισαίοι, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ίδιου του Ιησού. Προς αυτή την κατεύθυνση επιθυμεί να προσανατολίσει φέτος την Εκκλησία του 21ου αιώνα και ο πάπας Ιωάννης-Παύλος Β’ με το μήνυμά του για τη Σαρακοστή, το οποίο δημοσιεύουμε ολόκληρο στις εσωτερικές σελίδες αυτού του τεύχους. Μπορεί να αποτελέσει πολύτιμη καθοδήγηση για τον καθένα μας, ώστε να ανακαλύψουμε τη διάσταση της συμφιλίωσης και της συγγνώμης μέσα στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή.

Όχι απλώς χρήσιμο αλλά και πολύτιμο για την περαιτέρω ζωή και οργάνωση της τοπικής μας Εκκλησίας είναι και το κείμενο της Καταληκτικής Ομιλίας του Αρχιεπισκόπου μας στην 8η Σύνοδο της τοπικής μας Εκκλησίας, που δημοσιεύουμε στις σελίδες που ακολουθούν. Αποτελεί ένα βασικό κείμενο μελέτης και εμβάθυνσης που πρέπει να προβληματίσει όλους μας, ώστε να διακρίνουμε τις κατευθύνσεις που το Άγιο Πνεύμα χαράζει για τις ενοριακές μας κοινότητες μέσα στον νέο αιώνα. Οι κατευθυντήριες αυτές γραμμές είναι μια πρόσκληση και μια πρόκληση για όλους μας: συνειδητοποίηση της παρουσίας μας και του ενεργού μας ρόλου για μια Εκκλησία πιο ζωντανή και ικανή να παίξει τον ρόλο της ως αλάτι και φως μέσα στον κόσμο.



Κάτω Μέρη

v     Στην Εορτή της Υπαπαντής πανηγύρισε το ομώνυμο εξωκλήσι της ενορίας της Καλλονής.

v     Την 1η Φεβρουαρίου απεβίωσε στην ενορία του Κάτω Κλείσματος η Μαρία Ρεμούνδου, ηλικίας 80 ετών.  Επίσης, στις 12 Φεβρουαρίου απεβίωσε ο Νικόλαος Στεριώτης, ηλικίας 70 ετών από την Καλλονή. Επίσης στις 17 Φεβρουα-ρίου απεβίωσαν η Αλεξάνδρα συζ. Ιωάννη Αρμάου, ετών 56 και ο Ιάκωβος Άνδροβικ, ετών 92. Την τελευταία αυτή περίοδο πληροφορηθήκαμε από την Αθήνα και τους παρακάτω θανάτους αδελφών μας που κατάγονταν από την περιοχή μας και κατοικούσαν ή νοσηλεύονταν εκεί και οι οποίοι κηδεύτηκαν σε ενορίες της Αθήνας: ο δικηγόρος Ροζές Ρεμούνδος 55 ετών, ο Μάρκος Βενιαμίν Σκλάβος 61 ετών, ο Μάρκος Φιλιππούσης 59 ετών, ο Στέφανος Αρμάος ή Μαλάς, ο Νίκος Αρμάος 31 ετών. Συλλυπούμαστε τους οικείους τους και ευχόμαστε την αιώνια ανάπαυση της ψυχής τους στους ουρανούς.

v      Το Ενοριακό Συμβούλιο του Αγ. Ζαχαρία Καλλονής ευχαριστεί την Ζαμπέττα χ. Αβραάμ Στεριώτη,  για την προσφορά της να καλύψει εξ ολοκλήρου την κατασκευή μιας νέας μαρμάρινης Αγ. Τράπεζας στον Άγιο Ιωάννη στο Καλοζάδο.

v     Στις 21 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον π. Μάρκο Φώσκολο στην ενοριακή αίθουσα της Καλλονής με θέμα «Σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας στην Ιστορία της Εκκλησίας». Παραβρέθηκαν πολλοί ενορίτες.

Στενή

v     Στις Φεβρουαρίου τελέστηκε το λεγάτο στο ιδιωτικό εξωκκλήσι του Αγ. Ελευθερίου στο «Δάσος», ιδιοκτησία κ. Άννας Ρουγγέρη.

v     Το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου στην ενοριακή αίθουσα της Στενής πραγματοποιή-θηκε ο ετήσιος οικονομικός απολογισμός της ενορίας και έγινε χρήσιμη συζήτηση για τον οικονομικό  προγραμματισμό της ενορίας για το έτος 2001. 

v     Την αργία της Καθαρής Δευτέρας πολλοί ενορίτες της Στενής είχαν την ευκαιρία να μεταβούν στο προσκύνημα της Παναγίας της Φανερωμένης όπου τελέστηκε η Θ. Λειτουργία και στη συνέχεια διασκέδασαν οικογε-νειακά μεταξύ τους.

Σμαρδάκιτο

Στις 21 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε ο καθιερωμένος ετήσιος οικονομικός απολογισμός της ενορίας του Αγ. Αντωνίου. Στη συνέχεια κόπηκε η πίττα του νέου έτους της ενορίας και του Δήμου Εξωμβούργου, και μίλησε ο αντιδήμαρχος κ. Αντώνης Ξενόπουλος και αναφέρθηκε στο προβλεπόμενο από τον δήμο πρόγραμμα για το χωριό για το έτος 2001.

Νεολαία

Δυστυχώς οι καιρικές συνθήκες δεν ευνόησαν για να πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη από την νεολαία για τις 31 Ιανουαρίου ομιλία του ομότιμου καθηγητή θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σάββα Αγουρίδη. Στη θέση του μίλησε ο π. Μάρκος Φώσκολος με θέμα «Σχίσματα και ενότητα στην ιστορία της Εκκλησίας». Παραβρέθηκαν οι Σεβ/τατοι Αρχιεπίσκοποι π. Νικόλαος και κ. κ. Ιωάννης, ιερείς από τον ορθόδοξο και καθολικό κλήρο της Τήνου, οι κ.κ. Δήμαρχοι Τήνου και Εξωμβούργου και πολλοί ακροατές.

Ευχαριστήριο

 Οι καθολικές ενορίες της Τήνου αισθάνονται την υποχρέωση να ευχαριστήσουν και δημόσια την αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών κ. Ελισάβετ Παπαζώη για το ενδιαφέρον της ώστε οι ενοριακοί μας ναοί να λάβουν οικονομική ενίσχυση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ευχαριστίες οφείλουμε και προς τον Δήμο Εξωμβούργου που ανέλαβε τη διανομή των ποσών. 



8η ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ

Η Καταληκτική Ομιλία

του Αρχιεπισκόπου π. Νικολάου

 

Την Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2001 έγινε στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Ροδαρίου στην Ξινάρα της Τήνου η πανηγυρική λήξη των εργασιών της 8ης Συνόδου της Εκκλησίας Νάξου-Τήνου - Άνδρου-Μυκόνου.

Ο Σεβασμιότατος π. Νικόλαος τέλεσε την επίσημη δοξαστική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην οποία συλλειτούργησε όλος ο Ιερός Κλήρος της Εκκλησιαστικής επαρχίας. Παρέστη ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου π. Ιωάννης Περρής, τα μέλη της Συνόδου και άλλα μέλη της Εκκλησίας. Μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ο Πρόεδρος της Συνοδικής  Επιτροπής π. Μάρκος Φώσκολος παρουσίασε στον Αρχιεπίσκοπο τον Φάκελο της Συνόδου που περιείχε τα Πεπραγμένα, το Συνοδικό κείμενο και το τελικό Ανακοινωθέν με τις συγκεκριμένες  προτάσεις της 8ης Συνόδου προς τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος, ως μόνος νομοθέτης της τοπικής Εκκλησίας, θα τις μελετήσει και θα εγκρίνει όσες απ΄ αυτές πιστεύει πως θα είναι για τη δόξα του Θεού και το πνευματικό όφελος της Εκκλησίας. Ο Αρχιεπίσκοπος παρέλαβε το έργο της Συνόδου και απευθύνθηκε στην συναγμένη Εκκλησία με τα ακόλουθα λόγια:

 

«Δόξα στον Πατέρα στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αυτή η Δοξολογία έρχεται στα χείλη μου και βγαίνει από την καρδιά μου σήμερα που ο Κύριος αρχίζει μαζί μας μεγάλα έργα για την μικρή και ταπεινή Εκκλησία μας.

Είναι το Άγιο Πνεύμα που αποφάσισε, να οδηγήσει μαζί μας την τοπική μας Εκκλησία σε πράσινα λιβάδια και στις δροσερές αστείρευτες πηγές της χάρης του Τριαδικού Θεού μας».

Με αυτά τα λόγια απευθυνόμουν στην τοπική μας Εκκλησία, στις 17 Νοεμβρίου 1996, όταν εδώ στον Καθεδρικό Ναό της Τήνου, ξεκινήσουμε την μεγάλη περιπέτεια που ονομάσαμε  8η Σύνοδο της Εκκλησίας Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου.

 Αυτή η ευλογημένη από το Θεό περιπέτεια σήμερα ολοκληρώνει την πρώτη φάση της, δηλαδή την αναζήτηση, τη μελέτη, τη θεωρία και τις συγκεκριμένες προτάσεις που περιέχονται στο φάκελο που λίγο πριν η Συνοδική Επιτροπή μου παρέδωσε. Αυτός ο ογκώδης φάκελος περιέχει τους καρπούς της συνοδικής εργασίας, το συνοδικό κείμενο που καταγράφει τις νέες αρχές πάνω στις οποίες θα στηρίξουμε τις νέες πρωτοβουλίες μας και τις συγκεκριμένες προτάσεις τις οποίες προσεκτικά θα μελετήσουμε και όσες από αυτές εγκρίνουμε,  σταδιακά θα υλοποιήσουμε.

Για όλη αυτή την εργασία απευθύνω ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη προς τον Τριαδικό Θεό, και μαζί σας επαναλαμβάνω και σήμερα: «Δόξα στον Πατέρα στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα».

Ευχαριστώ τον Θεό Πατέρα που μας έστειλε συνοδοιπόρο το Πανάγιο Πνεύμα για να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε το λόγο του Αναστημένου Χριστού που μας απεύθυνε σ’ αυτήν την τετράχρονη πορεία μας.

Ευχαριστώ την Προπαρασκευαστική Συντονιστική Επιτροπή της Συνόδου, που επωμίστηκε το μεγαλύτερο βάρος της διεξαγωγής της Συνόδου.

Ευχαριστώ την Επιτροπή της Συνόδου, που ανέλαβε την ευθύνη να προετοιμάσει και να συντάξει το τελικό κείμενο και τις τελικές προτάσεις της Συνόδου,

Ευχαριστώ τις ενοριακές, μοναχικές και νεοκατηχουμενικές κοινότητες που ενεργά συμμετείχαν στο έργο της Συνόδου με την προσευχή, τη μελέτη των θεμάτων και τις συγκεκριμένες προτάσεις τους.

Ευχαριστώ όλα τα Συνοδικά μέλη και ιδιαίτερα εκείνα που ήλθαν από τα άλλα νησιά μας, εκείνα που άντεξαν μέχρι το τέλος το βάρος της εργασίας και επέδειξαν υπομονή και προσκαρτερία και με την ανελλιπή παρουσία τους και στις 12 Συνάξεις της 8ης Συνόδου, μας έδωσαν δείγματα πίστης, ελπίδας και αγάπης στο έργο της Εκκλησίας.

Να είστε βέβαιοι πως το πολύτιμο αυτό υλικό, από αύριο το πρωί, θα γίνει αντικείμενο προσεκτικής μελέτης και προσευχής και με τη χάρη του Θεού θα επιλέξουμε από αυτό το νέκταρ για να το προσφέρουμε ως τροφή στην Εκκλησία μας.

Πολύ σύντομα θα προχωρήσουμε σε συγκεκριμένες αποφάσεις που θα αποδείξουν, σε όσους αγαπούν την Εκκλησία «με πνεύμα Χριστού» και είναι έτοιμοι να συνεχίσουν να θυσιάζονται γι’ αυτήν, πως τα τέσσερα χρόνια της Συνόδου δεν ήταν χαμένος καιρός, αλλά χρόνος πολύτιμος, χρόνος προφητικός, ευπρόσδεκτος και κατάλληλος (2 Κορ 6,2) γιατί μέσα από τη διάγνωση, την ενημέρωση και την προσεκτική και συλλογική  μελέτη των προβλημάτων της τοπικής μας Εκκλησίας, δημιουργήθηκαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις που θα μας βοηθήσουν με εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού και στις ικεσίες της Προστάτιδάς μας Παναγίας, με τόλμη και υπευθυνότητα, να προχωρήσουμε εμπρός αφού προσεκτικά και υπομονετικά ακούσαμε τι ζητά η Εκκλησία.

Η Εκκλησία μίλησε.

Η Εκκλησία άκουσε.

Η Εκκλησία τώρα θα αποφασίσει.

Η Εκκλησία μίλησε με όσους είχαν το θάρρος να μιλήσουν.

Η Εκκλησία άκουσε με όσους χρησιμοποίησαν τα αυτιά τους για να ακούσουν (Ματ 11,15) το Πνεύμα του Θεού. Τώρα η Εκκλησία θα αποφασίσει με τον τρόπο που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες και η Ιεραρχική Τάξη.

Θέλουμε να προχωρήσουμε εξασφαλίζοντας τη συνέχεια στην πίστη και στην παράδοση, και την ανανέωση στους τρόπους μετάδοσης της πίστης και διατήρησης της παράδοσης εκείνης που εναρμονίζεται με το Πνεύμα της Δευτέρας Συνόδου του Βατικανού. Θα δώσουμε συνέχεια  στα σπουδαία και στα ουσιώδη και θα ανανεώσουμε τους τρόπους και τις μεθόδους που θα εξασφαλίσουν μια ζωή της Εκκλησίας που θα στηρίζεται στα ουσιώδη.

Δεν θα γκρεμίσουμε αλλά θα ανακαινίσουμε.

Δεν θα σβήσουμε το χθες αλλά βασισμένοι σ’ αυτό, θα γράψουμε το σήμερα και θα ετοιμάσουμε το αύριο.

Δεν θα χτίσουμε από την αρχή, αλλά θα προσθέσουμε στα μόνιμα θεμέλια της Εκκλησίας και τους δικούς μας λίθους, μικρούς ενδεχομένως και ασήμαντους, που όμως θα συμβάλλουν στη συνέχεια της ανύψωσης του πνευματικού οικοδομήματος της Εκκλησίας.

Οφείλουμε να ακολουθήσουμε πιστά όσα το Άγιο Πνεύμα είπε στην Εκκλησία του Χριστού χρησιμοποιώντας τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού πριν από 35 χρόνια. Δεν θέλουμε η Εκκλησία της Νάξου-Τήνου να πάρει τη θέση του ουραγού, δεν της ταιριάζει. Δεν πρέπει να απομονωθούμε αλλά θα συμπορευτούμε με όλες τις τοπικές Εκκλησίες της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος που μέσα από την 1η και 2η Σύναξή της, τον Νοέμβριο του 1995 και τον Νοέμβριο του 1998 αναζήτησε ανανέωση του ποιμαντικού της προγράμματος.

Η τοπική μας Εκκλησία, την οποία επάξια ποίμανε για τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια ο Σεβασμιότατος προκάτοχός μου Ιωάννης Περρής, ναι, είναι μικρή, αλλά δεν είναι δειλή.

 Η νέα εποχή που σήμερα γι’ αυτήν αρχίζει θα χαρακτηριστεί από θαρραλέες αποφάσεις που θα αποδείξουν ακόμη περισσότερο πόσο την αγαπούμε, γι’ αυτό και θα τολμήσουμε ανανεώνοντας το πρόσωπό της,  ακολουθώντας νέους δρόμους που θα μας οδηγήσουν πιο κοντά στο Χριστό και να τον κάνουμε γνωστό στον άνθρωπο της εποχής μας.

Όσοι έχουμε τη μεγάλη και πρώτη ευθύνη της υπηρεσίας στην Εκκλησία θα αποδείξουμε πως, δεν είμαστε διατεθειμένοι, να παραδώσουμε τον αγρό του Κυρίου σε αγρανάπαυση, να παροπλίσουμε σε κάποιο απάνεμο λιμάνι το πλοίο που λέγεται Εκκλησία, για να μη κλυδωνίζεται . Θέλουμε να συνεχίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, να καλλιεργούμε τον αγρό του Κυρίου, να ανοιγόμαστε στα πελάγη με το ψαροκάικο Εκκλησία και να ρίχνουμε τα δίχτυα με την εντολή του Κυρίου (Λκ 5,4). Η Εκκλησία μας θα συνεχίσει να πορεύεται και να μαθητεύει (Μτ 28,19).

Δεν θα περιοριστούμε σε στιγμιαίες και επιλεκτικές επιλογές απασχόλησης. Αυτή είναι πολυτέλεια και δεν κάνει για μας.

Δεν θα γίνουμε Γραφείο εκδόσεων πιστοποιητικών ή Γραφείο τελετών ή υποκατάστατο του Υπουργείου κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά θα παραμείνουμε Μυστήριο Σωτηρίας.

Θα προχωρήσουμε σε μια καλύτερα  προγραμματισμένη και σε συγκεκριμένους στόχους προσανατολισμένη ποιμαντική δράση.

Ευχαριστώ τον ιερό Κλήρο, τους σεβαστούς μοναχούς και  μοναχές που θα θελήσουν να πρωτοστατήσουν στη νέα αυτή προσπάθεια, έτσι θα αποδείξουν και πάλι πως επιθυμούν να συνεχίσουν να γίνονται «τα πάντα τοις πάσι», (Ρωμ 9,22), παραμένοντας σταθεροί στην ολοκληρωτική προσφορά τους στο Θεό και την Εκκλησία. Τους ζητώ να μην περιοριστούν στο να σπρώχνουν το άρμα της Εκκλησίας αλλά να το σύρουν.

Ευχαριστώ όλα εκείνα τα μέλη της Εκκλησίας που δεν θα χάσουν το καιρό τους για να κρίνουν ή και χειρότερα να κατακρίνουν τις νέες επιλογές μας, αλλά να ανακαλύψουν σε όλες τις νέες μας πρωτοβουλίες την αγάπη μας για την Εκκλησία, και να θελήσουν να προσθέσουν και τη δική τους συμβολή και προσευχή.

Ευχαριστώ τα παιδιά τους έφηβους και τους νέους της τοπικής μας Εκκλησίας που είναι έτοιμοι να στηρίξουν τις νέες προσπάθειες μας. Εμείς μαζί τους και εκείνοι μαζί μας κι όλοι μαζί με τον Χριστό, θα δώσουμε ένα δυναμικό και σωτήριο παρόν  μέσα στη σύγχρονη κοινωνία.

Γνωρίζω πως, οι νέοι μας και οι νέες μας προσβλέπουν με ελπίδα στην Εκκλησία και στη Σύνοδό της. Δεν θα σας απογοητεύσουμε αγαπητοί μας έφηβοι, νέοι και νέες. Βλέπουμε με ικανοποίηση τις προσπάθειές σας. Θα είμαστε πάντα κοντά σας όχι για να σας κρίνουμε αλλά να σας παραδειγματίζουμε.

Ελάτε να ζήσουμε μαζί ό,τι στα τέσσερα αυτά χρόνια, μέσα από την 8η Σύνοδό μας, το Πνεύμα του Θεού μας ενέπνευσε. Εσάς πάνω από όλους είχαμε κατά νουν όταν ξεκινούσαμε αυτή τη Σύνοδο. Θέλουμε  να είστε δυνατοί στην πίστη, σταθεροί στην ελπίδα, υποδειγματικοί στην αγάπη. «Ακούστε σήμερα τη φωνή του Κυρίου και της Εκκλησίας και μη σκληραίνετε τις καρδιές σας» (Ψ 95). Συνεργαστείτε μαζί μας γιατί έχουμε ένα μήνυμα για σας: «ο Κύριος σας αγαπά». Σας αγαπά έτσι όπως είστε, όμως για να γίνετε όπως Εκείνος θέλει.

Η Εκκλησία μας, με την 8η Σύνοδό της, σας απευθύνει μία πρόκληση και σας δημιουργεί μία πρόσκληση. 

Ακούστε τη φωνή της.

Συμπορευτείτε μαζί της.

Δεχθείτε το μήνυμά της.

Αγκαλιάστε το όραμά της.

Θέλει να φέρει ανάμεσα στους ανθρώπους, τη Βασιλεία του Θεού, ένα καινούριο κόσμο, αυτόν που περιέγραψαν οι προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη για τα χρόνια του Μεσσία, αυτόν που εγκαινίασε  και έζησε ο Χριστός, σ’ αυτόν που ζούμε «έως ότου έλθει».

Σκοπός μοναδικός και όραμα της τοπικής μας Εκκλησίας Νάξου-Τήνου-Άνδρου και Μυκόνου είναι να δώσει τη δική της ενεργό παρουσία και συνεργασία στην Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος και στην ανά τον κόσμο Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία για να παραμείνει προσφέρει τη σωτηρία στο σύγχρονο άνθρωπο (1 Κορ 5,7). Τον άνθρωπο της ηλεκτρονικής εποχής, τον άνθρωπο που σήμερα ψάχνει και αναζητά το Χριστό όχι με το συναίσθημα αλλά με το μυαλό. Τον ψάχνει ανάμεσα στους ανθρώπους και δεν τον ανακαλύπτει,  στο πρόσωπο των χριστιανών και δεν τον βρίσκει. Θέλει να τον ψηλαφίσει με τα ίδια του τα χέρια, να τον ακούσει να μιλά στη δική του γλώσσα, μια γλώσσα κατανοητή, ελκυστική, ανθρώπινη, ζεστή. Θέλει να ακούσει τα βήματά του και τη φωνή του, για να του ζητήσει να τον συνοδεύει στη ζωή του ερμηνεύοντας τις Γραφές και καίγοντας τις καρδιές (Λκ 24,32).

Αυτόν τον Χριστό θέλει να παρουσιάσει η τοπική μας Εκκλησία στη σύγχρονη κοινωνία γι’ αυτό και μέσα από την 8η Σύνοδό της αναζήτησε τους συγκεκριμένους τρόπους. Συνειδητοποίησε ακόμη περισσότερο την ευθύνη της, καταμέτρησε τις δυνάμεις της, παρουσίασε τις προτάσεις της και είναι έτοιμη, μέσα από συγκεκριμένες αποφάσεις να συνεχίσει την πορεία της αυτήν που της χάραξε η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού, οι δύο πρόσφατες Συνάξεις  της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος, και ειδικά η 8η Σύνοδός μας προετοιμαστήκαμε και τελέσαμε  το Μεγάλο Ιωβηλαίο έτος και εγκαινιάσαμε την είσοδό μας στη νέα χιλιετία, γι’ αυτό με συνοδοιπόρο τον Αναστημένο Χριστό φθάνοντας σήμερα στο Σταυροδρόμι της Εμμαούς και βλέποντας πως χωρίς τον Εκείνον συνεχώς βραδιάζει, Του επαναλαμβάνουμε: «ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΥΡΙΕ» (Λκ 24,29).

 

pppppppppppppppppppppppppppppppppppppp

 

In memoriam

Στις 14 Φεβρουαρίου 2001 παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 76 ετών ο Μαριανός Αδελφός Πέτρος Φώσκολος που καταγόταν από την Τήνο και ο οποίος υπηρέτησε στο εκπαιδευτικό έργο με όλες του τις δυνάμεις για πολλές δεκαετίες. Η κηδεία του έγινε στον Καθεδρικό ναό του Αγ. Διονυσίου στην Αθήνα και συλλειτούργησαν οι Επίσκοποι που πραγματοποιούσαν τις ημέρες εκείνες τη Σύνοδο τους στην Αθήνα. Παραβρέθηκε ο Σεβ/τατος Αποστολικός Νούντσιος και ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Χριστόδουλος και πολλοί επίσημοι οι όποιοι είχαν τον θανόντα ως καθηγητή και μεγάλο πλήθος κόσμου. Εκφώνησε τον επικήδειο ο Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου π. Νικόλαος. Προς την κοινότητα των Αδελφών Μαριανών και την οικογένεια του θανόντος εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια και αναπέμπουμε τις ευχές μας προς τον Ύψιστο για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του κοντά στα τετελειωμένα πνεύματα των δικαίων. 


Το Μήνυμα

του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β’

για τη Σαρακοστή του 2001

 

 

«Η αγάπη δεν υπολογίζει το κακό που της έχουν κάμει»

 

1. «Ιδού, εμείς ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα» (Μκ 10, 33). Με τα λόγια αυτά ο Κύριος προσκαλεί τους μαθητές να διατρέξουν μαζί του την πορεία που οδηγεί από την Γαλιλαία εκεί όπου θα ολοκληρωθεί η λυτρωτική του αποστολή. Αυτή η πορεία προς τα Ιεροσόλυμα, την οποία οι Ευαγγελιστές την παρουσιάζουν ως το αποκορύφωμα της γήινης πορείας του Ιησού, αποτελεί το υπόδειγμα της ζωής του χριστιανού που προσπαθεί να ακολουθήσει τον Διδάσκαλο στο δρόμο του Σταυρού. Στους άνδρες και στις γυναίκες της εποχής μας ο Χριστός απευθύνει την πρόσκληση να «ανέβουν στην Ιερουσαλήμ». Απευθύνει την πρόσκληση με ιδιαίτερη δύναμη κατά τη Σαρακοστή, που αποτελεί την ευνοϊκή ευκαιρία για να μεταστραφούν και να βρεθούν σε πλήρη κοινωνία μαζί του, συμμετέχοντας με την καρδιά τους στο μυστήριο του θανάτου και της ανάστασής του.

 Η Σαρακοστή, λοιπόν, αντιπροσωπεύει για τους πιστούς την ευνοϊκή εκείνη ευκαιρία για μια βαθιά αναθεώρηση της ζωής. Στον σύγχρονο κόσμο, κοντά στους γενναιόδωρους μάρτυρες του Ευαγγελίου, δεν λείπουν οι βαπτισμένοι εκείνοι, οι οποίοι μπροστά στο απαιτητικό κάλεσμα να αρχίσουν την «ανάβαση προς την Ιερουσαλήμ» παίρνουν μια στάση κουφής αντίστασης, και, κάποιες φορές, ανοικτής επανάστασης. Είναι καταστάσεις στις οποίες την εμπειρία της προσευχής τη ζουν κατά τρόπο επιφανειακό, έτσι ώστε ο λόγος του Θεού να μην έχει επιπτώσεις στην καθημερινή τους ζωή. Και αυτό το Μυστήριο της μετάνοιας πολλοί το θεωρούν χωρίς σημασία, ενώ η Ευχαριστιακή Ακολουθία της Κυριακής θεωρείται ως ένα καθήκον που πρέπει να εκπληρωθεί.

 Πώς να δεχτούμε την πρόσκληση για μεταστροφή που μας απευθύνει ο Ιησούς και φέτος τη Σαρακοστή; Πώς να πραγματοποιήσουμε μια σοβαρή αλλαγή στη ζωή μας; Επιβάλλεται, κατ’ αρχήν να ανοίξουμε την καρδιά μας στα μηνύματα που μας απευθύνει η λατρεία μας. Η περίοδος προετοιμασίας για το Πάσχα είναι ένα δώρο της Θείας Πρόνοιας του Κυρίου και μια πολύτιμη δυνατότητα για να πλησιάσουμε σ’ Εκείνον, να συνέλθουμε και να προσπαθήσουμε να ακούσουμε τις εσωτερικές υποδείξεις που μας κάνει.

 

2. Υπάρχουν χριστιανοί που νομίζουν πως μπορούν και να παραλείψουν αυτή τη συνεχή πνευματική άσκηση, επειδή δεν αντιλαμβάνονται πόσο επείγει να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με την αλήθεια του Ευαγγελίου. Όλοι αυτοί, προκειμένου να μην ταράξουν τον τρόπο της ζωής τους, προσπαθούν να κενώσουν και να καταστήσουν χωρίς νόημα λόγια όπως: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάνετε το καλό σε όσους σας μισούν» (Λκ 6,27). Αυτά τα λόγια, για τους ανθρώπους αυτούς, ακούονται ως δύσκολα να γίνουν αποδεκτά και να μετατραπούν σε αντίστοιχη συμπεριφορά ζωής. Είναι, πράγματι, λόγια που αν τα πάρουμε στα σοβαρά, μας υποχρεώνουν σε μια ριζοσπαστική μεταστροφή. Αντίθετα, όταν μας προσβάλλουν, μπαίνουμε στον πειρασμό να υποκύψουμε σε ψυχολογικούς μηχανισμούς αυτοσυμπάθειας και αντεκδίκησης, αγνοώντας στην πρόσκληση του Ιησού να αγαπούμε τον εχθρό μας. Κι όμως, τα καθημερινά ανθρώπινα γεγονότα αναδεικνύουν με μεγάλη έμφαση, πόσο η συγγνώμη και η συμφιλίωση πρέπει να είναι όροι αναντικατάστατοι για να αρχίσει μια προσωπική και κοινωνική ανανέωση. Αυτό ισχύει στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και στις σχέσεις μεταξύ κοινοτήτων και κρατών.

 

3. Οι πολυάριθμες και τραγικές συγκρούσεις που κατασπαράζουν την ανθρωπότητα και που κάποιες φορές πηγάζουν από παρεξηγημένες θρησκευτικές αιτίες, έχουν σκάψει αυλάκια μίσους και βίας μεταξύ των λαών. Κάποιες φορές, αυτό συμβαίνει μεταξύ ομάδων μέσα στο ίδιο έθνος. Βλέπουμε, κάποιες φορές, με επώδυνη αντίληψη ανικανότητας να επέμβουμε, να επανανθίζουν αγώνες που θεωρούσαμε ότι είχαν οριστικά σβήσει και αποκτούμε την αντίληψη πως ορισμένοι λαοί έχουν εμπλακεί σε ένα φαύλο κύκλο ατέλειωτης βίας, που θα συνεχίζει να δημιουργεί θύματα πάνω σε άλλα θύματα, χωρίς καμιά συγκεκριμένη προοπτική λύσης. Και οι ευχές για ειρήνη, που ακούγονται από διάφορα μέρη του κόσμου, καταντούν αναποτελεσματικές. Η απαραίτητη προσπάθεια για να ξεκινήσει η πολυπόθητη ομόνοια δεν τα καταφέρνει να εδραιωθεί.

 Μπροστά σ’ αυτό το ανησυχητικό σενάριο, οι χριστιανοί δεν μπορούν να μείνουν αδιάφοροι. Για τον λόγο αυτό, κατά τη διάρκεια του Ιωβηλαίου Έτους που ολοκληρώθηκε πρόσφατα, έγινα η φωνή αίτησης συγγνώμης της Εκκλησίας προς τον Θεό για τις αμαρτίες των παιδιών της. Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι οι αμαρτίες των χριστιανών αμαυρώνουν το αμίαντο πρόσωπο της Εκκλησίας, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στη φιλεύσπλαχνη αγάπη του Θεού που δεν λαβαίνει υπόψη του το κακό όταν υπάρχει διάθεση για μετάνοια, γνωρίζουμε ότι μπορούμε συνεχώς να ξαναρχίζουμε με εμπιστοσύνη την πορεία μας. Η πιο υψηλή έκφραση της αγάπης του Θεού εκφράζεται τη στιγμή ακριβώς που ο άνθρωπος, αμαρτωλός και αχάριστος, γίνεται και πάλι αποδεκτός στην πλήρη κοινωνία μαζί Του. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική η «κάθαρση της μνήμης» αποτελεί κυρίως την ανανεωμένη ομολογία της θεϊκής φιλευσπλαχνίας. Μια ομολογία που η Εκκλησία, σε διάφορα επίπεδα,  είναι καλεσμένη να κάνει δική της κάθε φορά με ανανεωμένη βεβαιότητα. 

 

4. Ο μοναδικός δρόμος για την ειρήνη είναι η συγγνώμη. Το να δεχθούμε και να δωρίσουμε τη συγγνώμη καθιστά δυνατή μια νέα ποιότητα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, σπάζει τον κύκλο του μίσους και της εκδίκησης καθώς και τις αλυσίδες του κακού που δένουν σφιχτά τις καρδιές των φιλονικούντων. Για τα έθνη που βρίσκονται στην αναζήτηση της συμφιλίωσης και για όσους εύχονται μια ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των ατόμων και των λαών,  δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο αυτός: η συγγνώμη που προσφέρεται και που λαμβάνεται. Πόσο πλούσια σε σωτήρια διδασκαλία ακούγονται τα λόγια του Κυρίου: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας και προσεύχεστε για εκείνους που σας καταδιώκουν, ώστε να γίνετε παιδιά του Πατέρα σας που βρίσκεται στους ουρανούς, διότι ανατέλλει τον ήλιο του πάνω από κακούς και καλούς και βρέχει πάνω σε δίκαιους και άδικους». Το να αγαπήσουμε αυτόν που μας πρόσβαλε, αφοπλίζει τον αντίπαλο και μπορεί να μετατρέψει σε τόπο αλληλέγγυας συνεργασίας ακόμα και ένα πεδίο μάχης.

 Αυτή είναι μια πρόκληση που αφορά τα μεμονωμένα άτομα, αλλά και τις κοινότητες τους λαούς και όλη την ανθρωπότητα. Ενδιαφέρει κατά τρόπο ιδιαίτερο τις οικογένειες. Δεν είναι εύκολη η μεταστροφή στη συγγνώμη και στη συμφιλίωση. Η συμφιλίωση φαίνεται προβληματική όταν βρίσκεται στην αρχή προσωπικό μου λάθος. Αν το φταίξιμο είναι του άλλου, η συμφιλίωσης μπορεί να φανεί σαν μια παράλογη ταπείνωση. Για να κάνουμε ένα τέτοιο βήμα είναι απαραίτητη μια πορεία εσωτερικής μεταστροφής. Χρειάζεται το θάρρος της ταπεινής υπακοής στην εντολή του Ιησού. Ο λόγος του δεν αφήνει αμφιβολίες: όχι μόνο όποιος προκαλεί την εχθρότητα, αλλά και εκείνος που την υπομένει πρέπει να αναζητήσει τη συμφιλίωση (βλ. Μτ 5, 23-24). Ο χριστιανός πρέπει να συμφιλιώνεται ακόμα και όταν αισθάνεται θύμα εκείνου που άδικα τον πρόσβαλε και τον κτύπησε. Ο ίδιος ο Κύριος ενήργησε με αυτό τον τρόπο. Περιμένει από τον μαθητή του να τον ακολουθήσει, συνεργαζόμενος με αυτό τον τρόπο στη λύτρωσή του αδελφού του.

 Στην εποχή μας, η συγγνώμη εμφανίζεται όλο και πιο πολύ ως αναγκαία διάσταση για μια αυθεντική ανανέωση της κοινωνίας και για να εδραιωθεί η ειρήνη στον κόσμο. Η Εκκλησία, αναγγέλλοντας τη συγγνώμη και την αγάπη προς τον εχθρό, έχει συνείδηση ότι προσφέρει στην πνευματική κληρονομιά της ανθρωπότητας ένα νέο τρόπο σχέσεων με τους άλλους. Ένα τρόπο σίγουρα δύσκολο, αλλά γεμάτο από ελπίδα. Σ’ αυτό είναι σίγουρη πως στηρίζεται στη βοήθεια του Κυρίου, που ποτέ δεν εγκαταλείπει όποιον καταφεύγει σ’ Εκείνον στις δυσκολίες.

 

5. Η αγάπη δεν υπολογίζει το κακό που της έχουν κάμει (βλ. 1 Κορ 13,5). Σ’ αυτή την έκφραση της πρώτης Επιστολής προς τους Κορινθίους, ο απόστολος Παύλος υπενθυμίζει πως η συγγνώμη είναι μια από τις πιο υψηλές μορφές της αγάπης. Η περίοδος της Σαρακοστής αντιπροσωπεύει τον κατάλληλο καιρό για να εμβαθύνουμε το μέγεθος αυτής της αλήθειας. Μέσω του Μυστηρίου της Συμφιλίωσης ο Πατέρας μας δίνει εν Χριστώ τη συγγνώμη του και αυτό μας ωθεί να ζήσουμε μέσα στην αγάπη, θεωρώντας τον άλλο όχι ως εχθρό, αλλά ως αδελφό.

 Είθε αυτός ο καιρός μετάνοιας και συμφιλίωσης να ενθαρρύνει τους πιστούς να σκεφτούν και να εργαστούν κάτω από το σημείο μιας αυθεντικής αγάπης, ανοικτής σε όλες τις διαστάσεις του ανθρώπου. Αυτή η εσωτερική στάση θα τους οδηγήσει να καρποφορήσουν τους καρπούς του Πνεύματος (βλ. Γαλ 5, 22) και να προσφέρουν μια νέα καρδιά την υλική βοήθεια σε όποιον την έχει ανάγκη.

 Μια καρδιά συμφιλιωμένη με τον Θεό και με τον πλησίον είναι μια καρδιά γενναιόδωρη. Στις ιερές μέρες της Σαρακοστής, ο έρανος για έργα αγάπης απόκτά μια ιδιαίτερη σημασία, επειδή δεν πρόκειται να δώσουμε κάτι το επιφανειακό για να ησυχάσουμε τη συνείδησή μας, αλλά για να πάρει πάνω της με αλληλέγγυο ενδιαφέρον τη φτώχια που υπάρχει στον κόσμο. Να λάβουμε υπόψη μας το πονεμένο πρόσωπο και τις συνθήκες πόνου τόσων αδελφών μας, δεν μπορεί να μη μας ωθήσει στο να μοιραστούμε, τουλάχιστο ένα μέρος από τα αγαθά μας με όποιον βρίσκεται σε δυσκολία. Και η προσφορά της Σαρακοστής αποκτά μεγαλύτερη αξία αν, όποιος την πραγματοποιήσει, απελευθερώθηκε από τα αισθήματα εκδίκησης και αδιαφορίας, εμπόδια που κρατούν μακριά από την κοινωνία με τον Θεό και με τα αδέλφια. 

 Ο κόσμος περιμένει από τους χριστιανούς μια συνεπή μαρτυρία κοινωνίας και αλληλεγγύης. Σχετικά μας διαφωτίζουν τα λόγια του απόστολου Ιωάννη: «Αν κάποιος κατέχει τα πλούτη του κόσμου και βλέπει τον αδελφό του να έχει ανάγκη και κλείσει τα σπλάχνα του μπροστά του, πώς η αγάπη του Θεού παραμένει σ’ αυτόν;» (1 Ιω 3,17).

 

 Αδελφοί και Αδελφές! Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τη διδασκαλία του Κυρίου για την πορεία προς την Ιερουσαλήμ, υπενθυμίζει πως ο Χριστός δεν αφήνει τους μαθητές του στο σκοτάδι, αναφορικά με τους αγώνες και τις θυσίες που τους περιμένουν. Υπογραμμίζει πως η απάρνηση του «εγώ» είναι δύσκολη, αλλά όχι αδύνατη όταν βασιζόμαστε στη βοήθεια του Θεού που μας χορηγείται «μέσω της κοινωνίας μα με τον Χριστό» (PG 58, 619 s). 

 

 Να γιατί αυτή τη Σαρακοστή επιθυμώ να προσκαλέσω όλους τους πιστούς σε μια φλογερή και γεμάτη εμπιστοσύνη προσευχή προς τον Κύριο, ώστε να χορηγήσει στον καθένα μια ανανεωμένη εμπειρία της ευσπλαχνίας του. Μόνο αυτό το δώρο θα μας βοηθήσει να λάβουμε και να ζήσουμε κατά τρόπο όλο και πιο χαρούμενο και γενναιόδωρο την αγάπη του Χριστού, που «δεν ασχημονεί, δε ζητά το δικό της, δεν οργίζεται, δε σκέφτεται το κακό, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά χαίρεται μαζί με την αλήθεια (1 Koρ 13, 5-6). 

 Με αυτά τα αισθήματα επικαλούμαι την προστασία της Μητέρας της Ευσπλαχνίας πάνω στην πορεία της Σαρακοστής που θα διατρέξουν οι πιστοί και απ’ την καρδιά μου στέλνω στον καθένα της Αποστολική Ευλογία.

 

 Από το Βατικανό, 7 Ιανουαρίου 2001.

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΟΣ Β’

a

 


ΑΠΟ ΤΑ

ΑΡΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΩΝ ΜΑΣ

Μια διαθήκη

απ’ το Αγάπη (1)

 

 


 

 


Και στο παρελθόν είχαμε δημοσιεύσει διαθήκες από τα ενοριακά μας Αρχεία (που βρίσκονται πια συγκεντρωμένα στο Ιστορικό Αρχείο της τοπικής μας Εκκλησίας στην Ξινάρα). Οι διαθήκες είναι νομικά έγγραφα που χρησιμοποιούν φόρμουλες και τύπους επακριβείς, μέσα από τους οποίους μπορούμε να διακρίνουμε πολλές προσωπικές πληροφορίες για τον συντάκτη, για την οικογένειά του, για την ενορία του και το χωριό του. Θα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε αυτή τη φορά τον Φραντζέσκο Πρελορέντζο από το Αγάπη, που συνέταξε τη διαθήκη του στις 19 Σεπτεμβρίου 1789.

Ο Φ. Π. δεν ήταν ούτε γέρος, αλλά ούτε και άρρωστος. Συμπεραίνουμε, μάλιστα πως πρέπει να είναι νέος, αφού ακόμα δεν είχε παντρευτεί. Τι, λοιπόν, τον κάνει να καλέσει τον εφημέριό του ντον Μπατίστα Περπινιάνη για να συντάξει τη διαθήκη του και δυο συγχωριανούς του, τον Πέρο Φιλιππούτζο και τον Γιώργη Λεβαντή, για να παραστούν ως μάρτυρες; Μας διαβεβαιώνει ο ντον Μπατίστας πως ο Φ. Π. σκέπτεται να πάει ταξίδι και να «περάσει πέλαγον». Ξέρει ακόμη, πως «μεγάλα κίντυνα εμπορούν να του λάχουν» τόσο στο ταξίδι όσο και εκεί που πάει. Για τον λόγο αυτό, ως καλός χριστιανός, «με στόχασην και φρονιμάδα» θέλει να τακτοποιήσει τα της ψυχής του καθώς και την κινητή και ακίνητη περιουσία που κατέχει. Ποιος είναι ο λόγος και ο προορισμός του ταξιδιού δεν τα γνωρίζουμε. Παραμένουν ασαφή μέσα από το κείμενο της διαθήκης. Μπορεί κάποιες άλλες πληροφορίες από άλλες πηγές να μας τα διαλευκάνουν αργότερα. Πάντως μπορούμε να υποθέσουμε πως πραγματοποίησε αυτό το ταξίδι για οικογενειακούς λόγους, πολύ πιθανόν προς τις μεγάλες πόλεις της Ανατολής (Σμύρνη, Πόλη, Αλεξάνδρεια) όπου βρίσκονταν πολλοί άλλοι συμπατριώτες και συγχωριανοί και πιθανόν συγγενείς του. Η μεγάλη κτηματική περιουσία που αφήνει πίσω του και που είναι λεπτομερώς καταγραμμένη στη διαθήκη του, μας διαβεβαιώνει πως δεν θα την άφηνε εύκολα πίσω του και να  ξενιτευτεί για να γίνει παραγιός σε κάποιο πλουσιόσπιτο μιας μεγαλούπολης.

Η Εισαγωγή της διαθήκης είναι νομικής φύσεως, και φροντίζει ο έμπειρος συντάκτης όχι μόνο να καταγράψει ό,τι είναι απαραίτητο για την εγκυρότητα του εγγράφου, αλλά και να αποτελέσει και μια χριστιανική ομολογία πίστεως, όπως ήταν συνήθειο να κάνουν οι περισσότεροι συντάκτες διαθηκών της εποχής και πολύ περισσότερο όταν αυτοί ήταν ιερείς, όπως στην προκείμενη περίπτωση.

Ας δούμε απευθείας το κείμενο με την ορθογραφία που γνώριζε ο ιερέας συντάκτης, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν καλά καταρτισμένος στα νομικά.


 


Εις ονομα Χριστού. Αμήν. 1789 ςετεμβριου 19 S.N.

Εις την Τίνο, εις το χοριο Αγαπι, εις το σπίτι και κατικιά του φραντζέσκου πρελορεντζου, ωμπρος εις τους κατοθεν παρακαλετούς αξιόπιστους Μαρτιρες.

Που ο άνοθεν φραντζεσκος γερός και καλά εις την γιαντου και εις όλαις του ταις εστισες, θελωντας όμος να ταξιδέψη και να περάσει πελαγον, ιξεύροντας τα μεγάλα κυντινα οπου εμπορούν να του λάχουν και φοβοντας μην του λαχη θανατος δυχος να έχεει ξεμιρασμένη την ψυχήν του, και το τηποτές του με στοχασην και φρονιμαδαν έκραξεν εμένα τον κατοθεν υπογραμένο παρακαλονταςμε να του σημιοσω την παρον Διαθήκην, και υστερην του θελισην. Καμνωντας άκερην, και ανοφελετην κάθε άλλην, οπού είθελεν του ευρεθη να έχεη καμομενη, θελωντας ότι η παρουσα να έχη κάθε διναμην και ενεργειαν, ωσάν να είθελεν γένι από χερι


(Τη συνέχεια a στη σελ. 12)


Κυκλοφόρησαν τα

ΤΗΝΙΑΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ

 

ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

"ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"

ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ

 

Τόμος 4 (2000)

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

1)       Κώστα Δανούση, Η Οικονομία της Τήνου επί τουρκοκρατίας

2)       Κώστα Δανούση, Η Παιδεία στην Τήνο επί Καποδίστρια

3)       Κώστα Δανούση,  10 χρόνια Χορελπότ

4)       Χάρη Κουτελάκη, Η Ελεούσα του Σκλαβοχωριού

5)       Χάρη Κουτελάκη, Το Σπήλαιο των Γαστριών

6)       Γεωπονική Έκθεση για την Γεωργοκτηνοτροφική κατάσταση της Τήνου στα 1945

7)       Γεωργικά και κτηνοτροφικά στατιστικά της Τήνου (1978)

8)       Π. Αντώνιος Φόνσος,  Οι Μοναχές Ουρσουλίνες των σπιτιών στην Τήνο  (Β’ μέρος)

9)       Π. Μάρκος Φώσκολος, Ένα «αρχαίος» ποιητής του 19ου αιώνα στην Τήνο: ο ιερέας Νικόλαος Περπινιάν από το Σκαλάδο της Τήνου

10)   Π. Μάρκος Φώσκολος, Καθολικοί και Ορθόδοξοι στην Τήνο τον 18ο αιώνα

11)   Π. Μάρκος Φώσκολος, Οι Ορθόδοξοι Αρχιεπίσκοποι Τήνου (1715-1821)

12)   Π. Μάρκος Φώσκολος,  Γενικές και μερικές Απογραφές της Τήνου: 1470-1990

13)   Π. Μάρκος Φώσκολος,  Η Τήνος από τη γκιζοκρατία στη βενετοκρατία (1390-1411)

14)   Π. Ρόκκος Ψάλτης, Τρία Λαογραφικά της Τήνου: Η «Καλή βραδιά», Τα χοιροσφάγια, Οι Ανεμόμυλοι της Τήνου

 

Ένας εικονογραφημένος τόμος 400 σελίδων

όλος αφιερωμένος στην Ιστορία της Τήνου.

 

Ζητείστε τον στους εφημερίους σας

και στα τηλ.31359 και 51813, έναντι 5000 δρχ.

Είναι ένα καλό και χρήσιμο δώρο!!!



 


 

 

 

 

 

 

 

 


ΙΡΙΣ ΑΛΒΕΡΤΗ ΣΤΗ  ΜΝΗΜΗ ΠΕΤΡΟΥ ΑΛΒΕΡΤΗ ΣΥΡΟΣ 3000

ΖΑΝΝΕΤΤΑ ΦΩΣΚΟΛΟΥ  ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ 1000

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΔΕΛΛΑΤΟΛΑΣ  ΚΑΡΔΙΑΝΗ 5000

ΑΝΝΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗ (ΑΓΡΕΛΑ) ΚΑΜΠΟΣ 5000

ΑΔΕΛΦΗ. ΘΗΡΕΣΙΑ ΑΡΜΑΟΥ  ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  15000

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΚΗΦΙΣΙΑ 15000

ΛΩΡΑΝ ΡΟΥΣΣΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΟΥ ΑΝΝΕΖΑΣ ΑΓ. ΑΝΆΡΓΥΡΟΙ 15000


 


(Συνεχίζονται)

Σας ευχαριστούμε!

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz


(συνέχεια απ’ τη σελ. 10)

Μια Διαθήκη απ’ το Αγάπη (1)

 

πουπλικού Νοδάρου, γη καντζιλλιέρι της Κυνότις. Εμπροτις το λιπόν ζιτα σιπαθηον απέ τον Θεόν, εις όλο εκείνο οπού τον εφτεξεν εις την ζωήν του. Και έπιτα, απι τους ανθρώπους αν καμιαν φορα τους ευλαψεν, και καθος ακόμι αφτος σηνχορά ολλωνόν εξ ολλης του της καρδιας οπου τον έφτεξαν, και τέλος παντον παραδεινοντας την ψυχην του εις τα χέρια του Πλάστιτου, της Παναγίας, και όλλης της επουράνιας Κούρτης, διατάζει, και αφύνει εος ακουλουθή.

Στο πρώτο αυτό απόσπασμα της διαθήκης του Φ. Π. που αποτελεί την εισαγωγή, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Ο συντάκτης εφημέριος επιτελεί, όπως και οι περισσότεροι εφημέριοι των χωριών μας, κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, χρέη συμβολαιογράφου (Νοδάρος, όπως ονομαζόταν). Οι Τούρκοι είχαν χορηγήσει τέτοια εξουσία στους επισκόπους, οι οποίοι τη μεταβίβαζαν στους εφημερίους των χωριών. Συναντούμε, βέβαια, και διαθήκες που συνέτασαν επίσημοι Νοδάροι καθώς και οι Γραμματείς της Κοινότητας του νησιού, αλλά είναι κατά πολύ λιγότερες, αφού για λόγους οικονομικούς και ευκολίας οι κάτοικοι των χωριών μας κατέφευγαν στους επιτόπου εφημερίους τους για να τους εξυπηρετήσουν. Εκτός αυτού οι εφημέριοι ήταν σε θέση να τους πληροφορήσουν εγκυρότερα και για τις πνευματικές τους υποχρεώσεις, καθώς και να τους συμβουλέψουν για μια δικαιότερη διανομή των περιουσιακών τους στοιχείων στους πληρονόμους των. 

(Συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)

 

 

«T H N I A K A  M H N Y M A T A»

Μηνιαία Έκδοση των Καθολικών Εκκλησιών

Νάξου – Τήνου – Μυκόνου – Άνδρου & Χίου

Υπεύθυνος έκδοσης:  π. Μάρκος Φώσκολος

Ταχ. Θυρίδα 8 *  842 00 ΤΗΝΟΣ ή Καρδιανή *  842 01 ΤΗΝΟΣ 

τηλ./fax (0283) 31359  e-mail: pmftinos@thn.forthnet.gr

Διανέμεται Δωρεάν

 

home

main

The climate of the island is very healthy. This is because the blowing of the northern winds prevents the development of germs. It is reported that some people that were sick and visited the island were healed without medicine.
Tinos is basically an island with religious and worshipping tourists. The finding of the icon, the erection of the temple, the improvement of the transportation had a great impact to the social and economic evolution of the island. The fact that it attracted tourism developed the city of Tinos, in contrast with the villages. Nevertheless it helped to reduce migration and kept the residents of the island on their land. From 1940 to 1981 approximately 32% of the population immigrated. In 1940 the town of Tinos concentrated 25% of the population.
Today urbanism has taken over and 75% of the population in concentrated in the town of Tinos. Today approximately 40 villages are inhabited. Their establishing history goes back to the middle ages and the Byzantine years. There are also many settlements, which are basically younger and were developed near the sea.
 The fact that many tourist centers were developed at many locations, the creation of greenhouses, n location canning of various vegetables, the systematic and advanced utilization of marble, played a major role in the keeping of the population on the island and especially at the villages. These developments have increased the occupation in various parts of the island having as a result to fight back of immigration.
The mixed religious population of Tinos, gives the island a special folklore character. A Tinian dialect is noticed, with the extraction of the vowels, the alteration of consonants and names of persons that have a western influence.
 At Tinos we come across two Christian dogmas that harmoniously coexist. The Temple of Evangelistria is a very important demotic worshipping area for the Orthodox and people from all over Greece assemble throughout the whole year to worship here. However at the same time Tinos is a very important center for the Catholics, basically for the Greek Catholics. All you need to do is to take a look around at all the churches in order to substantiate that you are at a religious center. When Panagia/ the Virgin Mary is celebrated, worshippers from all over the world swarm the island. Tinos belongs to the Cyclades and is the third in size island of this complex. Its area is 194 square kilometers. The total length of its coastline is estimated to approx 114 kilometers. It is situated south east of Andros and north west of Mykonos. It highest mountain is named Tsiknias and is 725 meters high. According to mythology Aelos, the god of the winds lived at the channel of Tsiknias. This explains the fact that the area is veAt Tinos irrespective of being Catholic or Orthodox, all the people have a deep love for the Virgin Mary. The Orthodox celebrates Panagia (Virgin Mary) on the 25th of March and on the 15th of August and the Catholics on the 1st Sunday of May and also on the 15th of August. The residents of Tinos are very hospitable and they open heartedly offer food and board to the worshippers during the festivities. The Tinians in order to sustain the ground from suffering intense deterioration, have created on the sides of the mountains the so called pezoules, which are small fields with a resistance made of rocks in order for the ground not to get corroded and are used to cultivate their products. The reduction of the agricultural population slowly left some of these areas uncultivated. Today cereals, citrus fruit, fruits and also oil, wine and raki are cultivated. The products are consumed basically within internal market but some are also exported. Another beneficial product of Tinos, is its honey. In the past they also had silk growing.