Χάρες μες τη θάλασσα

Ο κ. Ματθαίος Βίλλας απ’ το ερημωμένο χωριό Μοναστήρια, πέρασε μια ζωή, θα μπορούσε να πει κανείς μέσ’ τη θάλασσα. Είδε το θάνατο μπροστά του πολλές φορές. Είναι όμως, απόλυτα βέβαιος πως όλες εκείνες τις φορές ήταν η Παναγία του Βρυσιού που τον έβγαλε από τον κίνδυνο. Ο ίδιος διηγήθηκε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις που τις μάζεψε ο π. Ρόκκος Ψάλτης και τις δημοσίεψε στα «Τηνιακά Μηνύματα» (Αύγουστος- Οκτώβριος 1975, αρ. 40-42). Εδώ, περιληπτικά θ’ αναφερθούμε σε εκείνη τη «Βροχή Χαρίτων», όπως την ονόμασε ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος.

Τον Ιούλιο του 1940 ταξίδευε μ’ ένα πλοίο, τους «Πεταλιούς» του Μαρή Εμπειρίκου και μετέφερναν σιτηρά από Ευρώπη στην Ν. Αμερική. Στις 20 του μήνα, 800 μίλια μακριά από τις ακτές της Πορτογαλλίας δέχτηκαν αεροπορική επίθεση από γερμανικά αεροπλάνα. Πολλά πλοία της νηοπομπής βυθίστηκαν, ενώ το δικό τους σώθηκε. Κι αυτό ο κ. Βίλλας το αποδίδει στην εικόνα της Παναγίας του Βρυσιού που ο αρχιεπίσκοπος της Αθήνας Ι. Φιλιππούσης του είχε δώσει για να την έχει πάντοτε μαζί του για να τον προστατεύει και προς την οποία απευθυνόταν κάθε φορά που βρίσκονταν σε κίνδυνο.

Μια άλλη φορά, επιστρατευμένος από τους γερμανούς, μαζί με άλλους ναυτικούς, μετέφεραν πολεμοφόδια για το γερμανικό στρατό, από τον Πειραιά στη Θεσσαλονίκη. Όταν δέχτηκαν επίθεση με τορπίλλες από εγγλέζικο υποβρύχιο, κοντά στις Καβοκολώνες (Χούνιο), αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα και παρά την τορπίλλη που έσκασε δίπλα τους δεν έπαθε κανένας τίποτα, από τους επιστρατευμένους έλληνες. Κι αυτή τη σωτηρία του την αποδίνει στην Παναγία του Βρυσιού, αφού η εικόνα της ήταν το μόνο πράγμα που πήρε μαζί του, πέφτοντας στη θάλασσα.

Τη μέρα του 15αύγουστου του 1942, στη Βεγγάζη της Λιβύης, μετά από τη Θ. Λειτουργία που άκουσε μαζί με συναδέλφους του ναυτικούς του πλοίου «Όλυμπος», γύρισαν στο πλοίο τους και δέχτηκαν και πάλι αεροπορική επίθεση από ένα εγγλέζικο αεροπλάνο, που έριξε τις βόμβες του 5 μέτρα μακριά από το πλοίο τους, επειδή εκεί βρίσκονταν τότε ο γερμανός στρατηγός Ρόμμελ με το στρατό του. Και πάλι κανένας δεν έπαθε τίποτα. Όλοι οι σύντροφοί του απόδωσαν τη διάσωσή τους στην εικόνα της Παναγίας του Βρυσιού που είχε πάνω του ο κ. Βίλλας και στις προσευχές που εκείνη τη μέρα είχαν κάμει, στο Προσκυνητήριο του Βρυσιού οι Καθολικοί της Τήνου, που μαζεύτηκαν και προσευχήθηκαν ειδικά για τους στρατευμένους και τους ξενητεμένους.

Άλλη μια φορά, κοντά στη Γροιλανδία, όταν έπεσαν μέσα σε φοβερή τρικυμία και τα κύματα κατέκλυσαν το σκάφος σβήνοντας τις μηχανές, μέσα σε θεοσκότεινη νύχτα και κινδύνεψαν να χαθούν πλήρωμα με πλοίο, πάλι έτρεξε ο κ. Βίλλας στην Παναγία του Βρυσιού ζητώντας τη βοήθειά Της. Και παρά τις 15 ώρες θύελλα, στο τέλος όλα τέλειωσαν με τον καλύτερο τρόπο. Η Παναγία είχε επέμβει για να υποστηρίξει εκείνους που είχαν τρέξει στη χάρη Της.

«Πέρασα τρικυμίες, αντιμετώπισα κινδύνους και χίλιες δυο περιπέτειες. Με την εικόνα της Παναγίας του Βρυσιού εσταύρωνα τους ωκεανούς και ήμουν πάτα σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά», καταλήγει ο κ. Ματθ. Βίλλας.

Θα μπορούσαμε κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις ν’ αναφέρουμε που δεν έχουν καταγραφτεί ποτέ, έστω κι αν κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, ακόμα σήμερα, από ανθρώπους που βρίσκονται στη ζωή. Δεν θεωρούμε πως είναι απαραίτητο να συνεχίσουμε, γιατί ο σκοπός μας δεν είναι να καταλήξουμε σε θριαμβολογίες χωρίς περιεχόμενο, όσο να δώσουμε μερικές θετικές μαρτυρίες για το πως η Παναγία, όσους τρέχουν με πίστη στα πόδια Της, τους φροντίζει σαν παιδιά Της, χωρίς καμιά διάκριση. Αν κάνει καμιά διάκριση, την κάνει για τους πιο φτωχούς, τους πιο ταλαιπωρημένους και τους πιο αδύνατους.

back
home
next