Ο «Ύμνος στον Ήλιο»
του αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης

Ύψιστε, Παντοδύναμε, Πανάγαθε Κύριε,
σε Σένα τα εγκώμια, η δόξα κ’ η τιμή και κάθε ευλογία!
Σε Σένα μονάχα, Ύψιστε, τεριάζουν
και κανένας άνθρωπος δεν είναι άξιος να προφέρει τα’ όνομά σου.

Δοξασμένος νάσαι, ω Κύριε, με όλα σου τα πλάσματα
και ξέχωρα για τον κυρ αδελφό τον Ήλιο,
που μας φέρνει τη μέρα και που η χάρη του μας φωτίζει
και που είναι όμορφος κι αστραφτερός και με τη μεγάλη του
λάμψη μαρτυράει για Σένα, Ύψιστε!

Δοξασμένος νάσαι, ω Κύριε, για την αδελφή Σελήνη
και τ’ άστρα, που δημιούργησες στον ουρανό,
λαμπερά, πολύτιμα κι ωραία!

Δοξασμένος νάσαι, ω Κύριε, για τον αδελφό μας τον άνεμο,
και για τον αέρα, για το σύννεφο, για τη γαλήνη και για όλους τους καιρούς,
που με αυτά στηρίζεις τα πλάσματά σου!

Δοξασμένος νάσαι, ω Κύριε, για το αδέλφι μας το νερό, που
είναι πολύ χρήσιμο, και ταπεινό και πολύτιμο κι αγνό!

Δοξασμένος νάσαι, ω Κύριε, για την αδελφή φωτιά,
που με φωτίζεις τη νύχτα,
κ’ είναι ωραία και χαρούμενη και δυνατή και ρωμαλέα!

Δοξασμένος νάσαι, ω Κύριε, για την αδελφή μας,
τη μητέρα τη μητέρα Γη, που μας τρέφιε και μας αναβαστάζει
και γεννάει πλήθος πωρικά και πολύχρωμα άνθη και δέντρα!

Δοξολογείτε κ’ ευλογείτε τον Κύριο,
κ’ ευχαριστείτε κ’ υπηρετείτε τον με μεγάλη ταπεινοσύνη.

Βλογημένος νάσαι, Κύριε, για όλους που,
επειδή σε αγαπούν, συγχωρούν τους εχθρούς τους
κ’ υποφέρουν την αδικία και την καταδίωξη:
Μακάριοι όσοι επιμένουν στην ειρήνη
γιατί από Σένα, Ύψιστε, θα στεφνωθούν!

Βλογημένος νάσαι, Κύριε, για τον αδελφό μας το σωματικό Θάνατο,
που κανένας ζωντανός δεν μπορεί να τον ξεφύγει!
Δυστυχισμένοι μονάχα όσοι πεθαίνουν σε θανάσιμο αμάρτημα
μακάριοι όμως όσοι εφύλαξαν τις άγιες εντολές σου
γιατί ο δεύτερος θάνατος δεν μπορεί καθόλου να τους βλάψει!


Η προσευχή του καλλιτέχνη
στον άγιο Φραγκίσκο


Ανάλαφρα
η πνοή σου
Μέσ’ την καρδιά μου
να φυσήξει
τα λόγια.
Το πληγωμένο σου χέρι
τη φωτιά
να χαράξει
στο υλικό απάνω
της μνήμης.
Δόξα μη γίνει,
που δεν αγαπούσες,
παρά μόνο ένα χάδι,
σ’ αυτούς
που πονούν.

 

Προσευχή για την ταπεινοσύνη

Θεέ, σωτήρα της ψυχής μου, σε παρακαλώ,
χάρισέ μου την ταπεινοσύνη, εσύ που πάντα αναζήτησες
τη δόξα του Πατέρα εις βάρος της δικής σου δόξας.
Βοήθησέ με να μην αναζητώ ποτέ να με χειροκροτούν,
να μην αρέσκομαι στις μάταιες επιτυχίες.
Ελευθέρωσέ με από την κρυφή υπερηφάνεια
και από τη μάταιη επιθυμία να με εκτιμούν οι άλλοι.
Σε παρακαλώ, πανεύσπλαχνε Κύριε,
δώσε μου το πνεύμα της πτωχείας.
Κι αν πρέπει να κατέχω κάποια αγαθά,
το πνεύμα μου ας μην υποδουλώνεται σ’ αυτά,
να μην ξεχνώ το δίκαιο του συνανθρώπου μου,
και η καρδιά μου να μένει ελεύθερη.

Ήρθες, Κύριε, και μας δίδαξες
να αγαπούμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας.
Μας έδειξες, με τη ζωή σου,
πως προτιμότερο απ’ όλα είναι να υπηρετείς.
Βοήθησέ με να εννοήσω
πως δεν σε εγκαταλείπω όταν σ’ αφήνω
και ασχολούμαι με τον φτωχό και τον ανήμπορο.
Εσύ που θέλησες και έγινες φτωχός,
μέσ’ από τους φτωχούς αποκαλύπτεσαι.
Μέσα σ’ αυτούς σε συναντούμε, Κύριε,
και όταν τους υπηρετούμε, εσένα υπηρετούμε.

Με το παράδειγμά σου και τη χάρη σου
μάθε μου, Κύριε, να είμαι ταπεινός.

(Προσευχή του αγίου Βικεντίου ντε Πωλ)

Προσευχή για τους περιθωριακούς

Γνωρίζεις, Κύριε, τους περιθωριακούς.
Τους είδες και τους μάζεψες στο δρόμο σου:
ήρθες γι’ αυτούς κατά προτεραιότητα,
ήρθες να τους χαρίσεις αξιοπρέπεια,
ήρθες να τους επανεντάξεις μέσα στο λαό τους.

Κι εμείς, τους περιθωριακούς
τους συναντούμε, Κύριε, στο δρόμο μας,
μεσ’ τις οθόνες μας:
απομονωμένοι από την οικονομία και από την πρόοδο,
από την οποιαδήποτε φροντίδα,
την ισότητα και το σεβασμό.
Πεινούν για ψωμί και για δικαιοσύνη.
Είναι ξένοι, άρρωστοι, ναρκομανείς,
βρίσκονται στη φυλακή, στα βασανιστήρια,
στα στρατόπεδα των προσφύγων.
Άνοιξε τα μάτια μας, Κύριε,
για να δούμε κατά πρόσωπο την πραγματικότητα.
Άνοιξε την καρδιά μας, Κύριε,
για να καταλάβουμε τι σημαίνει δυστυχία.
Άνοιξε τη νόησή μας, Κύριε,
για να μελετήσουμε
ποιοι είναι οι λόγοι αυτού του αποκλεισμού,
δώσε μας τη δύναμη να γίνουμε καταδεκτικοί,
να ξέρουμε να δεχτούμε τον άλλο,
όποιος κι αν είναι
όπως κι αν είναι.

 

back