ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΔΕΣΤΡΟ ΚΑΙ ΡΩΜΑΝΟ


Ή θεία Πρόνοια είχε άλλα σχέδια γι' αυτή την Εκκλησία και, πριν καταρρεύσει, έστειλε στην Τήνο δυο σπουδαίους εργάτες: τους πατέρες ΔΕΣΤΡΟ και ΡΩΜΑΝΟ. Δεν ήθελε, το ιστορικό αυτό βουνό, που ήταν η κοιτίδα και το θεμέλιο της καθολικής πίστης στην Τήνο μαζί με την Εκκλησία της Αγίας Σοφίας να εγκαταλειφθούν τελείως.
Ό Πατέρας Δέστρο, με τα μέσα που είχε στη διάθεση του, κυρίως με την αγάπη του για το Θεό και για τις ψυχές, κατόρθωσε να συγκρατήσει από την κατάρρευση την εκκλησία, μέχρι να φθάσει στην Τήνο ο μέγας και δραστήριος π. Ρωμανό.
Ό π. Αλοΰσιος Δέστρο έφθασε στην Τήνο για πρώτη φορά το 1876, κι από το 1876 μέχρι το 1895 ή εκκλησία της Αγίας Σοφίας, όχι μόνο δεν καταρρέει, αλλά λαβαίνει νέα ζωή, χάρη στις φροντί-δες των δύο αυτών εξαίρετων εργατών του αμπελώνα του Κυρίου Δέστρο και Ρωμάνο.
Από το 1891 μέχρι το 1896 π. Ρωμανό διατέλεσε Ηγούμενος της Μονής Λουτρών. Μέσα σ' αυ-τά τα 6 χρόνια κατορθώνει να ενθουσιάσει τους κατοίκους όλων των χωριών της Τήνου, που τον βοή-θησαν, άλλοι με την εργασία τους και άλλοι με τα χρήματά τους, να ανακαινίσουν εξ ολοκλήρου την ετοιμόρροπη εκκλησία της Αγίας Σοφίας, ώστε στις 6 Απριλίου του 1895 να είναι έτοιμη για τα επίση-μα εγκαίνια.
Τότε, με τη συγκατάθεση των Αρμόδιων εκκλησιαστικών Άρχων, αποφάσισε να κάμει, μία αλ-λαγή: Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας θα λέγεται στο μέλλον: ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Από την παραμονή, πυροτεχνήματα και βεγγαλικά, τριμπουνιές και σμπάρα ανάγγειλαν ο' όλο το νησί τη μεγαλειώδη τελετή της 6 Απριλίου 1895.
Την ημέρα των εγκαινίων μια μεγαλοπρεπής Πομπή ξεκίνησε από τα Λουτρά. Τέσσερα παλι-κάρια έφεραν, σ' ένα θρόνο στολισμένο με λουλούδια, το μεγάλο άγαλμα της Ιεροτάτης Καρδίας του Ιησού, πού το συνόδευαν όλος ο ιερός Κλήρος, μια ανθρωποθάλασσα και ή φιλαρμονική του Δήμου της Τήνου, που έπαιζε κατά τη διαδρομή θρησκευτικά άσματα και εμβατήρια.
Όταν η Λιτανεία, περνώντας απ' την Ξυνάρα, έφθασε στο Εξώμβουργο, την υποδέχθηκαν όλοι οι κάτοικοι των Επάνω Χωριών με ενθουσιασμό και ζητωκραυγές υπέρ του Χριστού Βασιλέως. Τέτοιο μεγαλείο δεν είχε ξαναδεί το Εξώμβουργο.
Από το πρώτο εκείνο άγαλμα, που καταστράφηκε το 1950, μένει μόνο το ΘΕΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ . Ένα δεύτερο ξύλινο άγαλμα πήρε τη θέση του πρώτου, που βρίσκεται τώρα στο πρώτο σκευοφυλάκιο και ένα τρίτο - δώρο του Σεβασμιωτάτου Γεωργίου Ξενοπούλου, επισκόπου Σύ-ρου -, δεσπόζει σήμερα στο κεντρικό βήμα της εκκλησίας.
Από τα 1895 μέχρι τα 1924 η εκκλησία συνέχισε να λειτουργεί μερικές φορές τον χρόνο με την φροντίδα του αειμνήστου Πατέρα Δέστρο. Αλλά δεν είχε καθιερωθεί ακόμα μια ιεροτελεστία ικανή να εξασφαλίσει τη λειτουργία της ακόμα και μετά το θάνατο των δύο εκείνων άξιων εργατών, του Πατέρα Ρωμάνο, πού πέθανε στα 1924 και του Πατέρα Δέστρο, που πέθανε στα 1926.

Νέα εποχή – 1940
Όταν ο νέος στην ηλικία π. Δ. Βουτσίνος, αντί να πάει στη Νάξο σαν υποδιευθυντής του εκεί Ιεροσπουδαστηρίου, καθώς τον προόριζαν οι Ανώτεροι, έφτασε στην Τήνο, όπου τον προόριζε ο Θεός, βρήκε την εκκλησία της Ιεράς Καρδίας του Ιησού σε κακή κατάσταση.
Την επισκέφτηκε με τον τότε πρωθηγούμενο των Πατέρων στην Ελλάδα, π. Ανσέ, διαπιστώνο-ντας τη μεγάλη φθορά πού είχε υποστεί, και με την παράκληση εκείνου, αποφάσισε να φροντίσει για την επισκευή της.
Κι ενώ ο π. Δ. Βουτσίνος περίμενε τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες για ν' αρχίσει μια συστη-ματική επισκευή, αναγκάστηκε να φορτώσει ένα γαϊδουράκι με ξύλα, και συνοδευόμενος από τον α-δελφό Ραγκούζα, ν' ανέβει στο Εξώμβουργο και να φράξει πρόχειρα τα πορτοπαράθυρα της εκκλησί-ας, για να μην μπορούν να μπαίνουν αγριοκάτσικα και κοράκια.
Στις αρχές του Νοέμβρη, ο αείμνηστος Δον Μάρκος Σάββαρης, που είχε αρχίσει να λειτουργεί τακτικά στο Εξώμβουργο για παρηγοριά και βοήθεια προς τις πικραμένες μητέρες των πολεμιστών, ξέφραξε ένα παράθυρο για να μπει στην Εκκλησία, λησμόνησε όμως να το ξαναφράξει. Το ασήμαντο αυτό γεγονός έδωσε στον π. Βουτσίνο την αφορμή να ζητήσει από τον καλό του φίλο Δον Μάρκο Σάββαρη, να αντικαταστήσει εκείνο το παράθυρο που, υστέρα από 40 χρόνια, βρίσκεται ακόμα σε κα-λή κατάσταση.
Τελικά, η συστηματική επισκευή της εκκλησίας άρχισε τον Ιανουάριο του 1941. Από τον Φε-βρουάριο του ίδιου εκείνου χρόνου, όταν ή όψη της άρχιζε σιγά-σιγά να ανανεώνεται, καθιερώθηκε η τέλεση της «Πρώτης Παρασκευής» κάθε μήνα.
Εν τω μεταξύ, με το παράδειγμα του Δον Μάρκου και αφού ο πόλεμος δε φαινόταν να φθάνει στο τέλος του, οι Πατέρες με τη συγκατάθεση του Δον Ματθαίου Φιλιππούση, Αρχιερατικού Επιτρό-που, αποφάσισαν να κάμουν ένα έρανο σ' όλα τα χωριά της Τήνου και να αρχίσουν την επισκευή το γρηγορότερο.
Μέσα σε τρεις μήνες συγκεντρώθηκε το ποσό των εκατό χιλιάδων δραχμών από τους πιστούς της Τήνου, Αθηνών και Σύρου.
Ανάμεσα στους πρώτους (εκτός τις εισφορές όλων των Εκκλησιών της Τήνου) πού έσπευσαν να δώσουν τον οβολό τους, διαβάζουμε τα ονόματα των μακαριστών ιερέων Δον Πέτρου Ανδριώτη, Δον Μάρκου Σάββαρη, της Σόρας Μαριάννας από την Κώμη, της Φραγκίσκας Καπετάνιου από την Τήνο, του Δον Ματθαίου Φιλιππούση, του Τζώρτζη Πρελορέντζου από την Κώμη και εκατοντάδων άλλων ευλαβών από Τήνο, Σύρο και Αθήνα, που έχουν ήδη επιστρέψει στον Κύριο.
Είναι παρήγορο και συγκινητικό να ξεφυλλίζει κανείς τον κατάλογο των συνδρομητών του έρ-γου του Εξωμβούργου. και να διαπιστώνει με πόσο ζήλο απάντησαν οι πιστοί στην πρόσκληση των Πατέρων για την ανανέωση αυτού του παλαιού κειμηλίου της πίστης των πατέρων τους.
Όλα τα χωριά είναι παρόντα στον πρώτο αυτό κατάλογο των εισφορών.

π. Δομίνικος Βουτσίνος
Ο Χριστός στο Κάστρο
Έκδ. «Το Φρούριο της Τήνου»
Τήνος 1983 - σσ. 14-17

back

next